له‌یلا زانا: پێویستی ویلایه‌تی کوردستان، له توركیا پێكبێت

"له‌یلا زانا" ژنه سیاسه‌تمه‌داری کورد و نوێنه‌ری پێشووی پارله‌مانی تورکیا، له میتینگێکی پرۆپاگه‌نده‌ی هه‌ڵبژاردن دا داوای پێکهاتنی سیسته‌می ئه‌یاله‌تی و سازبوونی "ئه‌یاله‌تی کوردستان" و "دانی هه‌موو مافه‌کانی ڕه‌وای گه‌لی کورد"ی له ئه‌نقه‌ره خواست و هه‌ڕه‌شه‌ی ئه‌وه‌ی کرد که "کوردان بۆ دوایین جار، ده‌ستی ئاشتی بۆ تورکیا درێژ ده‌که‌ن" و "ئه‌گه‌ر ئه‌م مافانه مسۆگه‌ر نه‌کرێن"، تورکیا تووشی "پارچه بوون" ده‌بێت.

"له‌یلا زانا" پارله‌مانتاری پێشووی پارتی ره‌نج و دێمۆکراسی و پشتیوانی کاندیداکانی کوردی سه‌ربه‌خۆی سه‌ر به ده‌ته‌په بۆ هه ڵبژاردنی دووسپه‌ی پارله‌مانی تورکیا، سه‌ره‌تا له میتینگی ده‌یان هه‌زار که‌سی ئامه‌‌د دا له رۆژی چوارشه‌ممه‌ی ڕابردوو دا، هه‌ڕه‌شه‌ی ئه‌وه‌ی کرد که، کوردان بۆ دوایین جار، ده‌ستی ئاشتی بۆ تورکیا، درێژ ده‌که‌ن و ئه‌گه‌ر تورکیا ده‌ستیان نه‌گرێت و پێشوازی له چاره‌سه‌ری ئاشتیانه‌ی کێشه‌ی کورد نه‌کات، ئه‌وه‌، کوردان چیتر ده‌ست درێژ ناکه‌نه‌وه".

زانا له رۆژی دوایی دا و له میتینگی شاری چه‌ولیک (بینگوڵ)ی کاندیداکانی کوردی سه‌ر به پارتی کۆمه‌ڵگایی دێمۆکراتیک دا ئاخافتنێکی به زمانی کوردی و تورکی پێشکه‌ش کرد و ئه‌مجاره وتی "ئه‌گه‌ر ئه‌نقه‌ره، سه‌رجه‌م مافه‌کانی ره‌وای گه‌لی کورد نه‌دات، ئه‌وه‌ تورکیا". زانا هه‌روه‌ها وتی: به من ده‌ڵێن، خه‌ڵکی ئامه‌دی، من ئامه‌دی نیم، به‌ڵکو کوردستانیم.(هه‌مان وشه‌ له له تورکیا قه‌ده‌غه‌یه). به‌م ناوچه‌ ده‌ڵێن، ڕۆژهه‌ڵات و ڕۆژهه‌ڵاتی باشووری، ئه‌وه دروست نیه، ئێره کوردستانه، پێمان ده‌ڵێن جیاوازی خواز، له ئه‌سڵ دا ئه‌م خاکه هی ئێمه‌یه‌، ئێره نیشتمانی ئێمه‌یه، پێش ئه‌وه‌ی که ئه‌وان (تورکه‌کان) بێن، ئێمه سه‌دان سڵ بوو لێره‌ بووین.(کوردستان). میوانمان کردن، ئێستاش خاوه‌ندارێتی کوردستان ده‌که‌ن، ئێمه‌، سزاواری ئه‌وه ره‌فتاره نه‌بووین، ئێمه له ساڵی 91وه هه‌موو ده‌رگا داخراوه‌کانمان به وره و به‌رخۆدانه‌وه کرده‌وه، من بۆ وه‌رگرتنی دوو سێ ده‌نگ نه‌هاتووم، بۆ دیتنی ئێوه هاتووم. بۆ ئه‌ستاندنی مافه‌کانی گه‌لی کورد، ناسنامه‌ی کورد و سه لماندنی بوونتان ده‌چنه سه‌ر سه‌ر سندووقی ده‌نگدان".

زانا هه‌روه‌ها ئه‌مرۆ، لێدوانی توندتری دا و له میتینگی کاندیداکانی سه‌ربه‌خۆی هه‌ڵبژاردنه‌کان دا له "ئیغدیر"، جه‌ختی له‌سه‌ر مافخوازی کوردان و دانپێدانانی ئه‌نقه‌ره کرده‌وه و وتی: ئێستا پێویسته ئه‌نقه‌ره، وه‌كو یه‌كه‌م هه‌نگاو، لێبوردنی گشتی ڕابگه‌یێنێ و دووهه‌میش، ئه‌وه‌ی که دوابه‌دوایی ڕووخانی ئیمپراتۆری عوسمانیه‌وه نه‌یکردووه و تا ئێستا وه‌كو تابۆیه‌ك ماوه‌ته‌وه، ئه‌مجاره بیکات، تورکیا ببێته سیسته‌می ویلایه‌تی و کوردستانیش بچێته ناو ئه‌و سیسته‌مه". زه‌مانی ئه‌وه هاتووه که تورکیا بچێته ناو سیسته‌می ویلایه‌تی و تێیشیدا، ویلایه‌تی "کوردستان" دابمه‌زرێ، ئه‌وه‌ی که له کاتی دامه‌زراندنی کۆماری تورکیاوه نه‌کراوهم ئێستا ئه‌نجامی بده‌، ئه‌نقه‌ره!"

له‌یلا زانا له میتینگی ئیغدیر دا هه‌روه‌ها وتی: داخوازیه‌کانی کوردان له ئه‌نقه‌ره نه‌دیتراوه و کورده‌کان پاش ده‌سپێکی پڕۆسه‌ی ئیمرالی له ساڵی 1999 (ئاماژه به گیرانی ئۆجه‌لان، ڕێبه‌ری پ.ک.ک)، گۆڕانکاری ستراتێژیکیان به‌سه‌ر داخوازی و شێوازی به‌رخۆدانیان هێناوه و گوتیان که پێویست به ڕه‌سمی سنووره‌کان ناکات و گه‌لان ده‌توانن به یه‌که‌وه و به ئاشتی و ئازادی و دڵخوازی خۆیان به‌یه‌که‌وه بژین، ته‌نیا کافیه که ده‌سه‌ڵاتداران ئه‌مه‌ ببینن، بێ شه‌ڕ و بێ ئاڵۆزی، گه‌له‌که‌مان پشتیوانی له‌م داخوازیانه‌ کرد، 8 ساڵ هه‌وڵی پراتیک کردنی ئه‌م ویسته مان دا، ئێوه‌ (حکومه‌ت) چیتان کرد؟ هیچ، هیچتان نه‌کرد، یه‌ک دوو هه‌نگاوتان هه‌ڵێنا، کشانه‌وه، 45 خوله‌ک پڕۆگرامی کوردیتان له ته‌ره‌ته‌ (ته‌له‌ڤزیۆنی فه‌رمی تورکیا)دانا و جلوبه‌رگی نه‌ته‌وه‌ی کوردتان سه‌ربه‌ست کرد، مادام ئازادتان ده‌کرد، تا ئێستا بۆ قه‌ده‌غه کرابوون؟ چ پێویست هه‌بوو؟

که‌مپینی رێنێسانس بۆ به‌رگریکردن له‌ عه‌دنان حه‌سه‌نپوور و هیوا بوتیمار ( نوێ کراوه‌ته‌وه‌)

هه‌واڵی حوکمدانی رۆژنامه‌وانی کورد، عه‌دنان حه‌سه‌نپوور و چالاکڤانی مه‌ده‌نی هیوا بووتیمار به‌سزای له‌سێداره‌دان، هه‌واڵێک بوو ته‌واوی نووسه‌ر و رۆژنامه‌نووسانی کوردی تووشی سه‌رسوڕمان کرد. ئه‌م حوکمه، به‌پێی جاڕنامه‌ی مافی مرۆڤی نه‌ته‌وه‌یه‌کگرتووه‌کان و دیکه‌ی پێودانگه‌کانی مافی مرۆڤ، ده‌ستدرێژی کردنه‌ بۆ سه‌ر مافی ژیان و ئاسووده‌یی ئه‌و دوو هاونیشتمانه‌مان و بێده‌نگیش له‌ به‌رامبه‌ریدا، ته‌سلیمبوونه‌ به‌ چاره‌نووس.

بۆ به‌رگریکردن له‌مافی ژیانی ئه‌م دوو هاووڵاتییه‌مان و خاوه‌ندارێتی له‌قه‌ڵه‌می ئازاد، ئێمه‌ وه‌ک ده‌سته‌ی کارگێڕی رێنێسانس که‌مپینێکمان وه‌ڕێ خستووه‌ و پێمانوایه‌ بۆ پێشگرتن له‌ جێبه‌جێ بوونی ئه‌م حوکمه‌ قێزه‌وه‌نه،‌ ئه‌رکی سه‌رشانی هه‌موو مرۆڤدۆستێکه‌ به‌شداریی تێدا بکات. ده‌توانن به‌نووسینی ناو، شوێنی نیشته‌جێبوون، پیشه‌ و ئادرێسی ئه‌لکترۆنی خۆتان له‌ به‌شی بۆچوونه‌کاندا، پشتیوانی له‌ هه‌وڵه‌کانی ئێمه‌ بکه‌ن. زانیارییه‌کان وه‌ک واژۆ چاویان لێ ده‌کرێ و له‌ په‌یوه‌ندییه‌کانماندا له‌گه‌ڵ ناوه‌نده‌کانی مافی مرۆڤ و لێپرسراوه‌ ده‌وڵه‌تییه‌کانی وڵاتانی ڕۆژئاوا، وه‌ک دۆسیه‌ی به‌رگریکردن له‌م دوو چالاکڤانه،‌ پێشکه‌شیان ده‌کرێ.

له‌ لایه‌کی دیکه‌وه‌ سه‌دان ڕۆشنبیر، نووسه‌ر و ئه‌کادیمیسیه‌نی کورد و ڕۆژئاوایی، له‌ که‌مپینێکی جیاوزدا، وێڕای مه‌حکووم کردنی بڕیاری ئێعدامی عه‌دنان حه‌سه‌ن پوور و هیوا بووتیمار داوا ده‌که‌ن حوکمه‌که‌ هه‌ڵبوه‌شێنرێته‌وه‌ و ناوبراوان به‌ شێوه‌یه‌کی عادلانه‌ دادگایی  بکرێن. له‌ ناو واژۆکه‌رانی ئه‌م که‌مپینه‌دا که‌سانی وه‌ک ڕۆشنبیر، نووسه‌ر و دۆستی له‌مێژینه‌ی خه‌ڵکی کورد کریس کۆچێرا،  ڕۆشنبیری کورد د. عه‌باسی وه‌لی و ڕۆشبیری لێسه‌لمێنراوی ئێرانی ڕامین جه‌هانبه‌گلووش ده‌بینرێن.

لێره‌وه‌ سه‌ردانی که‌مپینه‌که‌ بکه‌ن

بیانیه پارلمان عراق در خصوص تهدیدات اخیر ترکیه

 پارلمان عراق در خصوص تهدیدات اخیر ترکیه نسبت به عراق و خاک اقلیم کوردستان و دخالت در امور داخلی این کشور به خصوص مسئله کرکوک بیانیه ای صادر کرد. ژ

 

در این بیانیه که امروز شنبه صادر شد آمده است:  "اخیراً  تهدیدات مقامات ترکیه و دخالت در امور داخلی عراق افزایش یافته است. به خصوص در مورد مسئله کرکوک که اجرای ماده 140 از قانون اساسی عراق به عنوان راه حلی برای حل این مسئله در نظر گرفته شده است".

 

همچنین در این بیانه اشاره شده است که این تهدیدات و همچنین برگزاری کنگره هایی در مورد مسائل مختص به عراق در این کشور ، نقض آشکار استقلال عراق و عدول از اصول سازمان ملل و قوانین بین المللی در مورد عدم دخالت و احترام بین دولتها است.

 پارلمان عراق ضمن محکوم کردن این قبیل دخالتها، از دولت ترکیه نیز میخواهد که راه حل تفاهم و گفتگو را در پیش گیرد و حق همجواری دو کشور مسلمان عراق و ترکیه را نیز رعایت نماید بخصوص که هر دو کشور دارای منافع مشترک استراتژی هستند و تهدید نیز به نفع هیچ یک از دو کشور نیست.  

ترکیه می گوید پس از انتخابات پارلمانی به اقلیم کردستان لشکرکشی می کند

  آنکارا هشدار داده است که پس از انتخابات پارلمانی ترکیه علیه نیروهای پ ک ک در خاک اقلیم کردستان عملیات نظامی انجام خواهد داد. به گزارش خبرگزاری فرانس پرس دولت ترکیه امروز شنبه هشدار داد که در صورتی که گفتگوهای پیش رو با مقامات عراقی و آمریکایی در خصوص مقابله با حضور اعضای پ ک ک در اقلیم کردستان به نتیجه نرسد، به عملیات نظامی متوسل خواهد شد.

 رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه از نوری مالکی همتای عراقی خود جهت سفر به آنکارا و گفتگو درباره جستجوی راه حلی دیپلماتیک برای مساله پ ک ک دعوت کرده است.
اردوغان در یک مصاحبه تلویزیونی از دولت عراق خواست تدابیر لازم را در این زمینه اتخاذ کند.
 وی هشدار داد که در غیر اینصورت آنکارا به گفته وی به وظیفه خود عمل خواهد کرد.
 از سوی دیگر عبدالله گل وزیر خارجه ترکیه نیز در گفتگو با شبکه تلویزیونی "تی جی آر تی" گفت: هدف از اقدام نظامی ترکیه ورود به خاک اقلیم کردستان نیست بلکه تنها حمله به پ ک ک و تضعیف این نیرو می باشد.
ارتش ترکیه اخیراً به بهانه حضور اعضای پ ک ک در خاک اقلیم کردستان مناطق مرزی اقلیم را گلوله باران کرده و به لشکر کشی به خاک اقلیم کردستان تهدید می کند.
 در واکنش به تعرضات مرزی ارتش ترکیه علی دباغ سخنگوی دولت عراق دیروز اعتراض شدید دولت مطبوعش را به این تعرضات ابراز کرد و از آنکارا خواست گلوله باران مناطق مرزی متوقف نموده و به حریم مرزی عراق احترام بگذارد.

اعتراض روزنامه نگاران ایتالیایی به حکم اعدام عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار

 بنیانگذار سازمان "اطلاع رسانی و دفاع از امنیت خبرنگاران" در ایتالیا با انتشار بیانیه ای به صدور حکم اعدام برای عدنان حسن پور خبرنگار مستقل کرد و هیوا بوتیمار فعال مدنی در کردستان ایران اعتراض کرد.
به گزارش رادیو فردا استفانو مارچللی در این بیانیه نوشته است " با توجه به اینکه از آغاز سال جاری میلادی تاکنون در جمهوری اسلامی ایران، به گفته سازمان عفو بین الملل 177 نفر اعدام شده اند، زمان آن رسیده است که نیروهای دموکرات و دولتهای اروپایی سکوت خود را شکسته و به طور جدی در قبال دولت محمود احمدی نژاد موضع اتخاذ کنند."
 همچنین سازمان اصل 21 ایتالیا، نهادی که بر مبنای اصل 21 قانون اساسی این کشور دفاع از آزادی بیان را بر عهده دارد نیز با همکاری سازمان "اطلاع رسانی و دفاع از امنیت خبرنگاران در نظر دارد پارلمان ایتالیا را برای دفاع از عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار فعال کند.
 دادگاه انقلاب شهر سنندج واقع در کردستان ایران روز دوشنبه برای عدنان حسن پور روزنامه نگار مستقل کرد و عضو هیات تحریریه هفته نامه توقیف شده "آسو" و هیوا بوتیمار فعال مدنی حکم اعدام صادر کرد.

اعتراض وزیر فرهنگ اقلیم کردستان به صدور حکم اعدام برای فعالان کرد ایران

فلک الدین کاکه ای وزیر فرهنگ اقلیم کردستان در بیانیه ای به صدور حکم اعدام برای عدنان حسن پور روزنامه نگار مستقل و هیوا بوتیمار فعال مدنی کردستان ایران اعتراض کرد.
وزیر فرهنگ اقلیم کردستان در این بیانیه صدورحکم اعدام برای این دو روزنامه نگار و فعال مدنی کردستان ایران را ناعادلانه خوانده و خواستار آزادی هرچه سریعتر آنها شد.
 بیانیه فلک الدین کاکه ای همچنین تصریح می کند که " به طور کلی نسبت به آزار و اذیت روزنامه نگاران کرد در کشورهایی که کردستان را تسخیر کرده اند و به خاطر نوشتن درباره گفتن و نوشتن کردی با تهدید مرگ مواجه هستند معترض هستم و لازم است هرچه زودتر جلو چنین اقداماتی گرفته شود.

آزادی از کودکی شروع می شود! (2)

گفتار و عمل انقلابی

 

 

آزادی از کودکی شروع می شود! (2)

 

اینکه حق داشتم و یا نه بحر دیگری است. اگر به اندازه ی کافی نان بدست نمی آوردم به کوه می رفتم. ریشه ی گیاهان, سبزی و میوه جمع می کردم. بعضی وقتها دزدی هم می کردیم. در اکثر مواقع با سعی و توان بازوی خودمان غذا بدست می آوردیم. من در این کار از همه جلوتر بودم. و برای همین بود که توانستم اولین گروه را در میان بچه ها سازماندهی کنم. به آنها میگفتم که بیایید برویم هندوانه بیاوریم, پسته بخوریم, انگور برداریم".
پدران برای فرزندانشان در حکم یک رهبر می باشند. پدر من هم برای من چنین ارزشی داشت اما قدرت اداره ی امور را نداشت. یکی از دلایلی که باعث شد من زود هنگام وارد کار مدیریتی و اداره ی امور شوم ضعف و نارسایی پدرم بود. من آنموقع می گفتم" کاش پدرم هم مثل بقیه پدرها می توانست ما را به خوبی اداره کند و خلا های موجود در زندگی را از میان بردارد و آن را پر کند". خوب شد که چنین پدری داشتم. چون اگر اینجوری نمی شد نمی توانستم در سنین کودکی فنون رهبری و سرپرستی را یاد بگیرم. می گفتم" پدرم نمی تواند ما را بخوبی سرپرستی نماید, آدم ضعیف و بیچاره ای است". تا آنجایی که من می دانم کسی که بیشتر از هر کس در روستا در جستجوی سرپرستی و رهبریت بود من بودم. در این میان بود که درسهای اساسی رهبری را آموختم. روزی پدرم با یک نفر دعوا کرد. آن مرد پدرم را به زمین زده و بر روی او نشسته بود بطوریکه پاهای پدرم در هوا می چرخید. بر سر خواهر بزگم فریاد می زد." آهای دختر ! برو چاقو بیار". بی فایده بود چون اگر چاقو هم می آوردند او نمی توانست با چاقو دعوا کند, کاملا دست و پایش گیر بود. از طرفی اسلحه می خواست. می گفت: "عبدالله برو اون اسلحه رو بیار". من از این وضعیت خجالت می کشیدم. با خودم گفتم من نباید هیچ وقت اینگونه با کسی دعوا کنم یعنی اگر زورم به کسی نرسید چرا با او دعوا کنم. چرا کاری را که توانش را ندارم تا دم مرگ سراغ آنرا بگیرم.؟!
وقتی پدرم به بیرجیک (شهری است در چند کیلومتری اورفه) می رفت من هم با او می رفتم. خیلی تعجب می کردم؛ " اینها چه اند؟ " اولین جنگ اینگونه آغاز شد. شهر در نظرم بسان کوهی بود که داشت بر سرم خراب می شد. وقتی در خیابانهای این شهر"بیرجیک" راه می رفتم احساس می کردم در میان نیروهای دشمن حرکت می کنم. پدرم برای من تکیه گاه نیرومندی بود: چون او بود که مرا در آن خیابانها به حرکت در می آورد.
پدرم خیلی هم آدم بدی نبود؛ از من خیلی راضی بود و به من اعتماد داشت. من بیش از هر کس او را خشنود می کردم. اما با اینهمه در برابر او بارها دست به عصیان و سرپیچی زده بودم. در واقع مصداق فرزند نابکار خانواده بودم.
البته همیشه در برابر پدرم عصیان نمی کردم یا اینکه مدام به او گوش نمی دادم کاملا برعکس, پدرم اکثر اوقات از من راضی بود. روزی در کنار درختی ایستاده بود و خطاب به اطرافیان به من اشاره کرد و گفت:" کسی به او کاری نداشته باشد بر پیشانی اش فتح نوشته شده است". فکر می کنم این چیزها را با توجه به کارها و کارنامه ی کاری ام به من می گفت. کار نمی کردم اما اگر تصمیم به انجام کاری می کردم آنرا به خوبی به پایان می رساندم. شاید هم پدرم تحت تاثیر این ویژگی من قرار گرفته بود هنوز هم این حرفهایش را به یاد دارم که می گفت: " تو به هر جایی بروی آنجا را فتح می کنی, بر پیشانی ات علامت فتح نوشته شده". هنوز هم دقیقا نمی دانم چرا چنین گفت. با هم جور در نمی آمدیم. همیشه مخالفت می کردم. مطمئنم که کارم را خوب انجام می دادم. براحتی توافق نمی کردم. کار زیادی انجام نمی دادم, کمتر به انجام دادن کار مبادرت می ورزیدم اما همانطور که گفتم کارم را مرتب و منظم انجام می دادم. منظور از فتح همان شیوه ی فتح کردن است. آن موقع 10 سال بیشتر نداشتم.
خیلی بچه ی عاقل و هوشیاری بودم. به انسانها نگاه می کردم و از آنها درس می گرفتم. پدرم بسان یک عالم رفتار می کرد و برای خود معیارهای خاصی داشت.
من سابقا زیاد نیرومند نبودم. پدرم میگفت:" هیچ کس به تو اعتنا نخواهد کرد". این گفته ی پدرم به نوعی حالا هم جریان دارد. یعنی من تنها هستم. اما از پدرم نیرومندتر هستم. تصور کنید کسی که این حرفها را می زد خودش آدم بسیار ضعیفی بود. من حتی یک ذره هم از گفتار و داناییهایم دور نشده ام, در حال حاضر از همه قویترم. هم از پدرم و هم از پدر بزرگم.
مردم می گفتند" پسر هیچ کس مثل پسر او (پدرم) نشود". پدرم هم در شرایطی نبود که مرا راهنمایی کند. پدرم از دستم به ستوه آمده بود, من پدری او را از بین برده بودم. فردی بود به اسم" اسماعیل". این اسماعیل خیلی آدم تنبلی بود. اولین نصیحت پدرش به او چنین بود:" پسرم! جلوتر از همه حرکت نکن, در آخر همه نمان. درست در وسط قرار بگیر". کاملا یک فلسفه ی دهاتی. این مرد پسرش را به مدرسه نمی فرستاد. اما وقتی دید ما بچه ها را به مدرسه می فرستیم و آینده ی آنها را می اندیشیم او هم پسرش اسماعیل, را به مدرسه فرستاد. البته پسرش بعدها وارد کار خانواده شد و در راه پیشگامی قدم نگذاشت.
زندگی همه ی دهاتیها پر از دعواست. این شیوه ی زندگی هیچ موفقیتی در پی ندارد و یا با مبارزه ی مردمی هم مغایرت دارد. یعنی اختلاف درونی باعث نابودی آنها می شود. وجه دیگر این مسئله پاسیویسمی است که خدا را شکر می کند. نتییجه و حاصل این دعواها و شکر گذاریها تسلیم شدن به سرنوشت است.
وقتی خانواده ی ما با خانواده ای دیگر دعوا می کرد پدرم می گفت:" برو! اینجوری دعوا کن, اینگونه فحش بده!".
اما من به حرف او گوش نمی دادم. اگر طبق گفته ی او عمل می کردم خیلی زود از میان می رفتم. حتی به سن پانزده سالگی هم نمی رسیدم. پدرم هم می خواست مثل آغا ها جنگ کهنه و پوسیده را براه اندازد.
معلوم می شود که مادرم برایم بهترین معلم بوده است. این زن(مادرم) بیش از هر زن دیگری غوغا به پا می کردو همیشه برای دعوا کردن حاضر بود. من از این وضعیت بسیار خجالت می کشیدم. با خودم می گفتم کاش من چنین مادری نداشتم. می گفتم چرا این زن اصلا خجالت نمی کشد یا از این کار خسته نمی شود چطور می تواند با هر کس دعوا براه بیندازد و عصیان کند. من با اینکه بچه بودم از خجالت آب می شدم. فکر می کنم جنبه ی تاکتیکی من از آنجا ناشی می شود. در زیر آن عصیانگریهای مادرم ضعفی نهفته بود. این را می دیدم. چون آنهمه داد و فریاد می زد واینطرف و آنطرف می رفت اما نتیجه‌ای بدست نمی آورد. دلم می خواست به مادرم اعتماد کنم. اما کاری از دست مادرم بر نمی آمد. پدرم هم چنین وضعیتی داشت. بزرگترین کاری که پدرم انجام می داد این بود که بر بالای بام می رفت چشمهایش را می بست و شروع به فحش دادن می کرد. معلوم نبود چه فحشهایی هم می داد. بعد از اینکه خیلی فحش می داد و جیغ می کشید می آمد سرجایش می نشست. یکی از عملیاتهای اساسی اش در برابر دشمنانش این بود. هر دوی آنها هم بر من تاثیر گذار بوده اند. آنها هر چند می گفتند یا انجام می دادند من عکس آنها را رفتار می کردم و بدین گونه مبانی اساسی رهبری را یاد می گرفتم. من با آن سن کمم اعمال و کردار آنها را می سنجیدم و آنها را رد می کردم. می دیدم که از دعواها و کارهایشان نتیجه ای نمی گیرند. بنابر این بر عکس آنها عمل می کردم. خانواده, پدرو مادرم باعث شد که از همان دوران کودکی سردی و گرمی روزگار را بچشم و تجارب مهمی را کسب نمایم. بعد از آن نسبت به هیچ چیزی تعجب نکردم. سختیها و تلخیهایی که که در دوران کودکی متحمل شدم باعث شد تا من بتوانم کارها را بخوبی اداره و رهبری نمایم. من همیشه در برابر شکستهای بزرگ, دردها و ناکامیهای سنگین و بی لیاقتیها موضع گیری نموده ام. پدرم به من می گفت:" اگر من بمیرم حتی یک قطره اشک هم از چشمانت سرازیر نمی شود". او می دانست که من با چه چیزهایی مخالفم. دلم به حال پستیها و خواریها و چیزهای بی ارزش نمی سوزد. اما از یک طرف هم انسان بسیار حساسی هستم. جنبه عشق من, جنبه احساسی من از جوانب علمی و دانش من بسیار قویتر است. هیچ کس نمی تواند منکر این باشد که من بر اساس خط مشی حرکت می کنم که سطح علمی بودن آن بسیار گسترده و قوی است.
من در واقع در حال جنگ و درگیری احساسات هستم. البته انقلابها در آغاز در قالب احساسات بوقوع می پیوندند. به همان اندازه ای که در برابر زشتیها با کین و نفرت زیاد مبارزه را شروع کردم به همان اندازه برای آفریدن خوبیها و زیباییها از هیچ تلاشی فرو گذار نکرده ام. قبلا به این سطح از آگاهی و سیاست نرسیده بودم. بنابر این بیشتر احساسی عمل می کردم. من حتی سعی می کردم عقب مانده ترین و و زشترین چیزهایی که در روستای ما بودند را درک کنم. روستائیان فرزندان خود را حتی از فرزندان بزرگترین حاکمان هم ارزشمند تر می دانستند. در حالیکه شاید از بدبخترین و زشترین انسانها یودند. خانواده ها فرزندان خود را بسیار دوست داشتند و هر چند دارای ارزش آنچنانی هم نبودند, می گفتند" ببینید فرزند من در این دنیا تا ندارد!" این در واقع یک ایدئولوژی است. یعنی چنان زندگی بی ارزش را که تمامی دارایی یک خانواده عبارت است از یک قطعه زمین خشک, چند راس بز , یک راس خر و یکی دوتا سگ به اضافه ی دو بچه ی نحیف و لاغر. خانواده این فرزندان خود را از میهن حتی از خدا هم با ارزشتر می دانند. بگونه‌ای که چشم خانواده غیر از آنها کس دیگری را نمی بینند. روابط خانوادگی در خانواده ی ما اینگونه است. کار در مزرعه مهم بود. من هم در مزرعه کار می کردم. بسته های گیاه برای ما کار سنگینی بود. معتقد بودم که نباید تا آخر عمر به چنین کاری مشغول شد. یکی دوباربه " چوکوراوا" رفتم و برای جمع کردن . برداشت پنبه در آنجا هم زندگی ام پر ازسختی و شفقت سپری شد . در آنجا فهمیدم که تلاش و کوشش چه رابطه ای با زندگی دارد. اما نمی خواستم اینگونه زندگی کنم. با برادر و خواهرهایم هم درگیر می شدم. علی رغم همه ی زشتی ها و بدیها با هم برادری می کردیم. باز هم من مسلط بودم البته در مسیری راست.
وقتی برای کاری می رفتیم می گفتم همه باید کار کنند. خواهری داشتم که زیاد نمی توانست کار کند. به او می گفتم تو هم باید مثل بقیه کار کنی. شاید هم می خواستم برتری خودم را بر او تحمیل کنم. او هم می گفت :" تو فقط زورت به من می رسد". من می خواستم نیرو و زورم را در خانواده به شیوه ای صحیح بکار ببرم. برادری داشتم که خیلی دست و پاچلفتی و منفعل بود. در او این وجود داشت که او هم راه و رسم سنتی خانواده را طی کند. فکر می کنم بعدها هم همینطور شد. بنابر این انتقاد کردن از او بجا بود؛ او حتی نمی توانست سوار یک خر شود. ما دونفر پاهایش را می گرفتیم و او را سوار خر می کردیم. خیلی زود بیمار می شد و از همه چیز دور می شد. من این وضعیت را قبول نمی کردم. البته به این خاطر دعوا هم می کردیم. من گاهی وقتها بازی هم انجام می دادم؛ باری" یک پا" باری" عاشق" و تا حدودی هم کشتی می گرفتم. با دخترها هم بازی می کردم. روزی دختری که من با او بازی می کردم ازدواج کرد اما او دختر بسیار کوچکی بود. برای همین بعد از اینکه ازدواج کرد به نزد او رفتم و به او گفتم بیا بازی کنیم! این خاطره را من بیاد نداشتم بلکه خود آن زن گفته بود.
اگر در برابر شکست بازیهایم با دختران ده عکس العمل از خود نشان نمی دادم نمی توانستم امروزه دختران, را برای آزادی جذب کنم. انسان باید دارای شخصیت با ثباتی باشد.
نباید به کودکی خود خیانت کرد. می دانید مشکل بزرگان چیست؟ مشکل و تناقض اصلی آنها این است که به آرزوهای دوران کودکی خود خیانت می کنند. من حتی نمی خواهم به آرزوها و خیالات کودکی خود هم خیانت کنم. آزادی اینگونه شروع می شود. و آرزوهای کودکانه آرزوهای مقدسی هستند, صلح آمیزند. و فادار ماندن نسبت به این آرزوها بیانگر رابطه ای راستین با زندگی است. قبول و تصویب کردن مرد سنتی و معمولی کرد بسیار خطرناک است. من از دخترها این سوال را پرسیدم" شما چگونه چنین مردها یی را قبول می کنید؟" اگر منرا با زنجیر هم ببندید این نوع رابطه را نمی پذیرم.
در روستا دختری را شوهر داده بودند. می گفتند , برای اینکه زن همیشه در خانه بماند او را به ستونی بسته بودند. سپس گفتند, زن بندها را پاره کرده و فرار کرده است. از خودم پرسیدم چرا آن زن فرار کرده؟ با این حال, باز هم زنان امروزه بشکل بسیار پستی وابسته می شوند. من چگونه می توانم چنین خانواده ای را یک خانواده ی واقعی بحساب بیاورم؟
روز اول که به مدرسه رفتم نام و نام خانوادگی ام را به من یاد دادند. معلم مرا صدا کرد و من به پای تخته سیاه رفتم. معلم به من گفت: نام و نام خانوادگی ات را بنویس. این برای من یکی از مهمترین امتحانها بود. سخنان او را در ذهنم حک کرده‌ام. نام و نام خانوادگی من حرف زیادی دارد بنابر این وقتی که نوشتم نمره ی خوبی گرفتم. روزهای اول مدرسه برایم خیی سخت بود. مشکل زبان مطرح بود, مشکل از بر کردن هم در یک طرف وجود داشت. من که در خانه با مشکلات و سختیهای زیادی روبرو بودم و مشکلات روستا هم از سوی دیگر مرا دچار گرفتاری میکرد. سختیهای مدرسه را هم تحمل می شدم. مسئله‌ی من مصداق این بود که می خواستم از باران خلاصی یابم اما گرفتار تگرگ می شدم. واقعیت خیلی مشکل ساز است؛ چنان تلخ است که تو را لحظه ای به حال خودت رها نمی کند. فکر نمیکنم هیچ بچه ای به این اندازه متحمل سختیها و رنجها شده باشد. بچه های امروزی در شرایط فوق العاده راحتی بسر می برند. البته خانواده ای که بر فرزندان سرپرستی کامل داشته باشد می تواند دوران تحصیل آنها را نیز بخوبی برنامه ریزی کند. بدون اینکه بر آنها فشار وارد شود. که این نیز برای فرزند یک ضمانت محسوب می شود. من چنین ضمانتی نداشتم. داشتن تکیه گاه و ضمانت در زندگی مثمر ثمر و مفید واقع می شود. اما من خودم تکیه گاه خودم بودم. اگر احتمالا دایی و پدر نیرومندی داشته و به آنها تکیه می کردم جور دیگری به بار می آمدم. اما بدین گونه نبود. بنابر این توانستم دارای مشی مستقل و مخصوص به خودم باشم. اولین معلم من اسمش" محمد میدان کاش" بود. البته همه ی معلمها حساس هستند. این معلم اهل"کوچوروم" بود. نمی دانم, فکر کنم بخاطر اینکه برایش چندتا تخم مرغ و کمی ماست برده بودم توجه او را به خود جلب کردم. البته مساله فقط این نبود. از همان روز اول من را زیر نظر داشت. روزی مرا به خانه اش دعوت کرد. هنوز هم غذایی را که با او خوردم به یاد دارم. احساس غرور می کردم و تبدیل به بهترین شاگرد معلمم شدم. سعی کردم این احترام را همیشه نگاه دارم. از همان روز اول تا کنون نسبت به معلم و شغل معلمی با دیدی احترام آمیز نگریسته ام. هیچ وقت بی ادبی از من سر نزد, شلوغی نمی کردم و می خواستم همیشه بهترین دانش آموز باشم. چه در دوران دانش آموزی, چه در دوران طلبگی و حتی در موقعی که در مزرعه کار می کردم سعی می کردم از بهترینها باشم.
چرا من براحتی شکست نمی خورم؟ نه در بازیهای کودکانه و نه در دعواها و یا در مسائل مدرسه و دانش آموزی براحتی شکست نمیخوردم. از دوران ابتدایی تا دانشگاه همیشه از دانش آموزان ممتاز بودم و همه ی معلمان و مدیران مرا دوست داشتند. برخورد من نسبت به آموزش و پروش بسیار جدی است. اکثر معلمان من هنوز هم در قید حیاتند. تعریف و تشویق معلمان از من باعث حسودی دیگر همکلاسیهایم می شد. و این باعث می شد بر آنها تاثیر بگذارم. عملا نقش رهبری داشتم. در کارهای آموزشی, در یادگیری الفبا خیلی جدی و محترمانه برخورد می کردم, و به آن علاقه ی زیادی نشان می دادم.
در دوره ی ابتدایی طلبه ی خوبی بودم. بسیار به مسائل دینی علاقه داشتم و نمازم را سر وقت می خواندم. البته مدتی بر روی این مسائل اندیشه بودم و تا سطح امام جمعه ی روستا پیشرفت کرده بودم. یکی از دلایلی که باعث شد من پیشرفت قابل توجهی انجام دهم؛ خانواده ام بود؛ پدرم فردی بود که نمی توانست معیارها و ارزشهای دینی خود را سازماندهی کند, مادرم توان حاکمیت و تسلط کامل بر روستاییان را نداشت برادران و خوهرانم هم کار زیادی از دستشان بر نمی آمد. چنین بود که به تلاش بی امان برای رسیدن به پیشگامی و رهبری پرداختم. این تلاش و مبارزه شامل هزاران واقعه و هزاران دعواست. یکی از شدیدترین مراحل جنگ کنونی با ترکیه را در آن موقع انجام دادم. مادرم در آن زمان سخنان ارزشمندی درباره ی من گفته بود. شیوه‌ی‌کاری من را می دید. به من چنین می گفت:"احمق! مگر کسی به اندازه ی تو کار می کند؟" او می دانست که با بقیه فرق دارم. تقریبا با ده نفر از دانش آموزان مدرسه تشکیل یک گروه داده بودیم. سرگروه من بودم. من آنها را هر روز به مدرسه می بردم و بعد از اینکه درس تمام می شد به خانه هایشان برمی گرداندم.آنها را بخوبی رهبری می کردم. همه ی آنها را به خواندن نماز وادار می کردم. سر راه مدرسه گودالهایی بود که وقتی باران می بارید باران در آنها جمع می شد.
 

آزادی از کودکی شروع می شود! (1)

گفتار و عمل انقلابی

 

 

‌يهنوز هم بیاد دارم؛ در زیر سایه ی دیوار مسجد نشسته بودیم. من برای پیرمردی داشتم صحبت می کردم. پیرمرد سرش را برگرداند و به من گفت:" پسرم, ما بسان درختان خشک هستیم. آیا تو می توانی دوباره ما را زنده کنی؟" این اولین خاطره ام است و هنوز هم بیاد دارم در سال 1994 شاعری نزدم آمده بود. یکی از سخنانم را به من یاد آوری کرد. به من گفت: " تو در سخنانت گفته ای که بایستی بتوان برروی سنگ گل رویاند و تبدیل به گل شد". یعنی من گلی هستم که بر روی تخته سنگی روییده ام. یا اینکه در این کار موفق خواهم شد. خلاصه, احیای درخت خشک و رویانیدن گل بر روی تخته سنگ.
همه ی شما حرص و تلاش من را می شناسید.
آزادی از کودکی شروع می شود. من همیشه دوست داشتم گروهی حرکت کنم. در بازیها و کارهای کودکانه همیشه سعی می کردم گروهی و بصورت دسته جمعی وارد عمل شوم. من برای اینکه یک بازی را ترتیب بدهم و بچه ها را بحرکت درآورم از هیچ تلاشی فروگذار نمی کردم. من دوست نداشتم به تنهایی بازی کنم. انواع و اقسام بازیهای کودکانه را ترتیب می دادم. شب و روز بچه ها را به حرکت وا می داشتم. از این لحاظ تا حدودی شهرت کسب کرده بودم. همه‌ی کودکان خود را از من مخفی می کردند. می گفتند:" بچه های خود را به این واگذار نکنید". بعدها" کمال بورقای" هم چنین چیزهایی بر زبان رانده بود. آن موقع هم افراد زیادی بودند که چنین چیزی را بر زبامن می رانند. من بسان یک شکارچی در اطراف خانه ها گشت می زدم. می گفتند" باز هم آمد, بچه های ما را منحرف خواهد کرد".
بچه های زیادی بودند البته بعضی خانواده‌ها فرزندشان را برای مامور شدن تشویق و راهنمایی می کردند. اما اگر روزی آنها را ببینم و به روستا برگردم آنها را با خودم می برم. آنها را در یک جا جمع می کنم و به آنها بازی یاد می دهم. من نتوانستم به اندازه ی کافی و به دلخواهم با کودکان بازی کنم. در واقع به نوعی آزاد نبودم. البته بازیهامان بازیهای ساده ی کودکانه بود نه جنگ, بازیهایی از قبیل رفتن به کوه, راهپیمایی, جمع آوری سبزی شکار پرنده . به سختی بچه ها را به بازی می کشاندم. اما اکنون داوطلبانه می آیند.
همانطوریکه گفتم آزادی از کودکی شروع می شود. مدت زیادی در کوه ماندم. میوه جمع می کردم. پرنده شکار میکردم.اما پرنده ها هم رفته رفته کم می شدند. آنقدر سنگ پرتاب می کردم. که یادم می آید چند تا از پرنده ها را در هوا زدم. دام می گذاشتم. پرستوهای بسیاری صید می کردم. البته, چهار – پنج پرنده را به یکبار شکار کردن موفقیت بزرگی به‌حساب می آمد. خودم شکارم را می پختم. این باعث جلب توجه کودکان دیگر می شد. آنها را به دنبال خودم به دره می بردم و به هر کدام از آنها تکه ای از گوشت پرنده ها را می دادم. هیچ وقت فراموش نمی کنم اینکه بعد از شکار پرنده ها, آنها را در پیراهن دامن مانندم می گذاشتم و محکم می گرفتم. دوروبرم را به دقت مورد نظر داشتم چون در نزد من چیز خیلی گرانبهایی وجود داشت. می ترسیدم یکی از آنها از من بگیرند. اگر کسی کوچکترین حرکتی از خود نشان می داد پا به فرار می گذاشتم. اما امکان نداشت کسی من را بگیرد. با خودم می گفتم:" نه خانواده و نه روستائیها نمی توانند من را بگیرند. من شکار خودم را به شیوه ی خودم خواهم پخت".
در نزدیک روستایمان درختی بود که ما آن را" تاوی" (آفتابی) یعنی "دارا تاوی" (درخت آفتاب). خیلی درخت بزرگی بود. تقریبا صد سال عمر داشت. در تابستان زیر سایه ی آن می رفتم. از این نوع درختها دوتای دیگر هم بودند. هنوز هم این سه درخت برایم مقدس می باشند.
در زیر سایه ی یکی از این درختان بودم. گرمای سوزناک تابستان هم به شدت حاکم بود. می گفتند" تکنولوژی می آید" برای همین دنبال آب می گشتند. واقعا یک قطره آب برایم بسیار مهم و جذاب بود. در همان نزدیکیها جایی شبیه به یک غار بود که آب بسیار کمی از آن بیرون می آمد و در ته آن غار جمع می شد. در گرمای تابستان آن آب بسیار ارزشمند بود. به سختی خودم را به آن آب می رساندم و دهانم را به آب میزدم. از این کار بسیار لذت می بردم. هنوز هم آن آب را بخاطر دارم. آب بسیار زلالی بود. وقتی تکنولوژی را دیدم گفتم که چگونه می توان مشکل بی آبی را برطرف کرد؟ آب در کجای روستایمان وجود دارد؟ آیا در این دره هست؟ چگونه می توان آب را به این مزرعه ها رساند؟
البته که آبهای دیگری هم وجود داشتند. جستجوی آب کار مهمی بود. آب را در کوزه ها نگه داری می کردند. بدین ترتیب آب خنک میشد. یکی از بزرگترین آرزوهایم در تابستان بسیار گرم نوشیدن مقداری از آب کوزه ها بود. البته, آب را با کاسه ای زنگ زده می خوردیم. آب هم که آب کاملا صافی نبود, نصفش نمک بود. با اینهمه وقتی آن آب را می خوردیم گویا همه ی دنیا مال ما می شد.
دست پخت مادرم ر اهیچگاه فراموش نمی کنم. یادم هست مادرم بلغور را بسیار خوشمزه می پخت. فکر می کنم کسی تا بحال مثل مادرم این غذا را نپخته است یا اینکه در نظر من چنین است. زندگی همین بود؛ یک جرعه آب و مقداری بلغور.
بر روی تخته سنگها گودالهایی بودند که ما بدانها" جوزن" می گفتیم. در آنها آب جمع می شد. ما خم می شدیم و آب آن " جورن" ها را می نوشیدیم. آنوقت می فهمیدیم که این زمینهای بی آب و خشک با چه مشکلی روبرو هستند. بنابر این تا زمانی که کسی تشنگی ندیده باشد غم اینکه چگونه باید بیابانها را احیاء کرد را نمی خورد. اگر کسی خستگی و گرسنگی نبیند نمی داند خوردن بلغور چقدر لذت بخش است.
دوستان بسیار خوبی داشتم.با هم کار می کردیم؛ به شکار پرنده ها می رفتیم؛ با مارها دست و پنجه نرم می کردیم. به بالای کوه می رفتیم و با هم مسابقه می دادیم. اگر کسی می توانست با من حرکت کند بسیار خوشحال می شدم. همه ی راهها یی که پیموده ام, همه افرادی که در برابرم وا می ایستادند؛ از اعضای خانواده گرفته تا خانواده هایی که با خانواده ی ما دشمنی داشتند, شور و شوق بازیهایم را, تلاش و جستجو برای پیدا کردن نان و رفتن به مدرسه را به یاد دارم. باغ کوچکی داشتیم که در آن چند درخت زیتون و چند تا هم درخت پسته بودند.
زمان رفتن به مدرسه فرا رسیده بود. بایستی به مدرسه می رفتم. بعد از اینکه از فرا رسیدن فصل پاییز یعنی فصل باز شدن مدارس مطلع شدم به درختات زیتون تکیه دادم و با خودم گفتم:" این معلم چیه؛ آیا شیر است, یا ببر یا اینکه گرگ می باشد؟ با من چکار خواهد کرد". من از معلمان چنین تصوری داشتم. می گفتم "اینها کی اند؟ چه بلایی بسرم خواهند آورد؟". این در حالی بود که هنوز پا به مدرسه نگذاشته بودم و هیچ چیزی نمی دانستم. از همه مهمتر ترکی بلد نبودم!
من خیلی حساس بودم. همسایه ای داشتیم که از من بزرگتر بود و توجه من را بخود جلب میکرد. اسلحه ای داشت که قدمتش به قرن نوزدهم می رسید. به اندازه ی یک وجب طول داشت. اول ساچمه های آن را پر می کرد بعد باروت بر روی ساچمه ها می ریخت سپس شلیک می کرد. آن اسلحه اولین اسلحه ای بود که من می دیدم.
در محل تقاطع دیوار ما با دیوار همسایه ماری سیاه لانه کرده بود. این مار مزاحم مرغها می شد و به آنها حمله می کرد. بایستی آن مار را از میان بر می داشتم. روزی به همسایه مان گفتم :" بیا با این اسلحه ات این مار را بزن". اما همسایه نیم ساعت با ماشه ی اسلحه ور رفت و آن طرف و این طرف کرد اما شلیک نکرد. به او گفتم:" این چه اسلحه ای است که تو داری, به چه دردی می خورد؟!".
عجیب اینکه این مرد همیشه این اسلحه را با خود حمل می کرد. در واقع این اسلحه برایش در حکم نشان قدرت بود. از اسلحه اش زیاد سر درنیاوردم. اما هنوز هم آن را بیاد دارم. او با آن اسلحه جرات پیدا می کرد. یک برتری بود برای آن مرد. در دیوار خانه ی ما کبوترها لانه درست کرده بودند.
وقتی مار از سوراخش بیرون می آمد اضطراب عجیبی ما را فرا می گرفت. همه به حرکت می افتادیم و با سنگ و چوب به آن حمله ور می شدیم. مار به لانه ی کبوترها حمله می کرد و نوزادهای کوچک را می بلعید. در جای دیگری از خانه ما مار وجود داشت. این, وضعیتی خطرناک بود. بایستی مارها را از بین می بردیم. اما چندان در این کار موفق نمی شدیم. البته با مرور زمان توانستیم مارها را بکشیم. بتدریج کشتن مار تبدیل به یک سرگرمی شده بود.
من حس میهن دوستی نیرومندی دارم. می دانم که با طبیعت چگونه همزیست شوم و برای طبیعت احترام خاصی قائلم. هیچ وقت از آن بیابانهای بی آب, دره ها و خرابه ها بیزار نمی شدم. اما روستائیان ما از آنجا کوچ می کردند.
من هیچ وقت از کوچ و فرار آنها از آن زمینها و خاکها خرسند نشدم. از اینکه آنها در پی یک زندگی ارزان بودند متنفر بودم و این مرا به تفکر وا می داشت. می گفتم که این انسانها مدام شکست می خورند. اما به جوابی برای سوال" من بایستی چگونه حرکت کنم؟" نرسیده بودم.
بتدریج بر شمار چیزهایی که قبول نمی کردم افزوده می شد. در اینجا مسئله قدرت مطرح می شود. چیزی را قبول نمی کنی اما هیچ کاری هم از دستت بر نمی آید. در اینجاست که باید صبور باشی, خودت را نشان بدهی و تجارب و فنون زندگی را بیاموزی. برای اینکه ابزاری برای اهداف و دشمنیهای خانواده تبدیل نشوم بطور مخفیانه با یکی از پسرهای خانواده ای که با خانواده ی مادشمن بودند رابطه ی دوستی برقرار کردم.چون می دانستم وقتی بزرگ شدم خانواده مرا به جان خانواده خواهد انداخت. اسم آن پسر "حسن" بود. به نظرم, این تاکتیک بسیار مهمی بود. گام بسیار مهمی برای مقابله با ارتجاع و فئودالی بود. من با دیدی خوب به فرزندان خانواده دشمن نگاه می کردم. بیشتر آنها را دوست می داشتم تا خویشاوندان خویش را.
این نشان می دهد که من با فرهنگ فئودالی چند صد ساله کاملا مخالف بودم و فردی صلح طلب هستم. پدیده ای فوق العاده است؛ علی رغم اینکه سن بسیار کمی داشتم به خطر یکی از رسوم پوسیده در فرهنگمان پی برده و در حد توانم با آن مقابله کردم و بجای آن چنین رابطه ای برقرار نمودم. بچه بودم سعی می کردم بچه های دیگر را بسوی خودم بکشم. می خواستم با این کار, گروه تشکیل بدهم و موثر واقع شوم. یا اینکه الفبای زندگی را یاد بگیرم. اولین سازماندهی ام با شکار, جمع کردن گیاه و گاها چیدن میوه از باغ و مزررعه شروع شد. به همه ی بچه ها به طور مساوی تقسیم می کردم. یعنی اگر بچه ای پیشم می آمد می دانست که حتما چیزی نزد من وجود دارد. خودم را بصورت یک منبع غنی در آورده بود. اولین گروه بچه های روستا را بدین شکل تشکیل دادم.
چند کبوتر داشتم؛ کبوترهای من با کبوترهای همسایه خیلی راحت با هم حرکت می کردند. اما یکی از کبوترهای من همیشه می رفت با کبوترهای همسایه پرواز می کرد. من هم تحت نظر قرار می دادم. این کبوتر از گروه خودش جدا می شد. به نظر من این نوعی خیانت بود. آن کبوتر را گرفتم, پرهایش را کندم و لخت کردم بعد آن را روی بام گذاشتم. گفتم:" حالا بپر!" من آن را بدین شکل تنبیه کردم. واقعا شیوه ی عجیبی بود. اما نمی دانم چه بسرش آمد. گناهش این بود که از گروه خود بریده بود و مدام با کبوترهای همسایه حرکت می کرد. من نمی توانستم این خیانت را تحمل کنم! بالاخره آن را به شدت تنبیه کردم. سگ سفیدی داشتم. به آن غذا دادیم و از آن نگهداری می کردیم. ما در کنار درختان پسته بودیم. به محض اینکه به خواب فرو میرفتیم بلند می شد و نزد همسایه ما می رفت. سگ خائنی بود. عجیب بود مرا هم گول می زد. درست مثل آنهایی که اکنون ما راگول می زنند! وقتی فرصت پیدا می کرد فورا پیش همسایه می رفت و در نزد او بسیار خوب و راحت حرکت می کرد. من واقعا از این رفتار سگ تعجب می کردم. نمی دانم چرا چنین رفتار می کرد. البته کمی هم از بد شانسی ما بود.
در روستای ما چند تا خر وجود داشتنتد. ما هم يک خر داشتِيم. سعی داشتم این خر را وادار به مقررات کنم. اما این خر جفتکهای بسیار خطرناکی می انداخت. یکی از سرکش ترین خرهای روستا بود. بخاطر این خر هر کس به ما می خندید. اما خر بسیار خوبی بود. می توانستیم اسمش را ابر خر بگذاریم. سگمان هم سگ فوق العاده ای بود. خیلی خوب از آن نگهداری می کردم. اما آن هم از فرصت استفاده می کرد و از پیش من فرار می کرد.
روزی با یکی از بچه های روستا دعوا کردم. در این دعوا سرم شکست. مادرم مرا بشدت سرزنش کرد و به من گفت تا زمانیکه انتقامت را نگیری به این خانه پا نمی گذاری. من هم بعد از اینکه انتقامم را گرفتم به خانه بازگشتم. مادرم اصلا رحم نمی کرد, نمی گفت که بابا این پسر من است فلان. به این هم نگاه نمی کرد که من توانش را دارم که انتقام بگیرم یا نه. میگفت"این بچه ترسوست, دستش زیاد بالا نمی رود". این رفتار مادرم تاثیر خاصی در شکل گیری شخصیتم نموده است.
هیچ بچه ای از من ضعیفتر نبود. مردم همه می گفتند" خدا فرزند هیچ کس را مانند فرزند فلانی نکند". این وضعیت زمان زیادی طول کشید . همه مرا مسخره می کردند. اسم پدرم" عمر" بود. می گفتند" خاک بر سر عمر" من دوست عاقلی داشتم که پسر مردی عاقل بود. بعدا راجع به او توضیحاتی خواهم داد. پدرم, آدم بسیار عجیب و غریبی بود و یکی از فقیرترین افراد روستا بود. هیچ کس اورا نمی شناخت. آدم خیلی بیچاره ای بود اما عجیب اینکه خیلی انسان مسلمان و دینداری بود. تقریبا انسان با شخصیتی بود. البته نباید تلاش و کوشش او را انکار کرد. با آنکه بسیار ضعیف و فقیر بود اما زندگی اش در خدمت در گرو برخی از مبانی ارزشی اش بود. اگر بگوییم هیچ تاثیری بر من نگذاشت بی انصافی خواهد بود. در بعضی از موارد بر من تاثیر گذاشته است. پدرم انسانی متعهد به مبانی ارزشی, اما ضعیف بود و از ضعف خود هم آگاه بود.
روزی به باغ یکی از خویشاوندانمان رفتم و مقداری پسته برداشتم. صاحب باغ آمد و من را گرفت . چند سیلی به من زد. من هم در جواب او گفتم" حتما روزی به تو نشان خواهم داد, انتقامم را خواهم گرفت". بنابر این در برابر زورگویی و خشونت با گفتن" روزی حساب تو را خواهم رسید" واکنش نشان دادم.
7 یا 10 سال بیشتر نداشتم که مادرم به من گفت:" تو باید اینجوری بجنگی". مادرم مثل یک ارباب با من رفتار می کرد. البته من سرپیچی می کردم. به من می گفت" برو فلانی را بزن". یکی دوبار مرا تنبیه کرد و می گفت که " تو بی ناموسی, نمیتوانی بجنگی". من بچه ی عاقلی بودم و اگرطبق گفته های مادرم عمل می کردم کتک می خوردم. من مدام می آمدم گریه می کردم و می گفتم" مادر اینجای من زخمی شده, سرم شکسته و ..." اما بعدها دیدم که اینطوری نمی شود. بنابر این خودم را برای جنگ آماده کردم.
مادربزگم می گفت" این بچه احساسات و اندیشه های خطرناکی دارد". خانواده ی رفیق حسن بیندال با خانواده‌ی ما تناقض داشتند. من هم خواستم با حسن دوستی برقرار کنم. یکبار مادرم مرا دید و شروع کرد به فحش دادن" وای این بی ناموس با دشمن ما دوست شده". دوستی ما خیلی مخفیانه بود البته بعدها این دشمنی از میان رفت. حالا چرا من از این راز دوستی بحث می کنم؟ چون برای دوستی و اتحاد دارم مبارزه می کنم. از هفت سالگی به مقابله با قوانین و معیارهای فئودالی پرداخته ایم. اگر در آن زمان اینگونه حرکت نمی کردم اکنون نمی توانستم اینهمه عشیره و قبیله و انسانهای گوناگون را نزد هم گرد بیاورم.
آنقدر با مادرم دعوا می کردم که در چوبی ما بر اثر پرتاب سنگ تکه پاره شده بود. بایستی این واقعه را چگونه نگاه کنیم؟ وقتی کسی در خانه ی ما را می دید می خندید و می گفت: چرا این در اینجوری شده". وقتی من و مادرم دعوا می کردیم مرا به طویله می برد و گلویم را تا سرحد مرگ می فشرد بعد به من می گفت" بگو توبه می کنم". این کار را سه بار تکرار می کرد. من هم مجبورا توبه می کردم اما از کوچکترین فرصت استفاده می کردم و فرار می کردم. نوبت من بود. اینبار من با سنگ به در می زدم و می زدم بعد از اینکه به اصطلاح انتقامم را می گرفتم از آنجا دور می شدم . این ویژگی هنوز هم در من وجود دارد. مادرمی گفت," هیچ کس نمی تواند با تو رفتار کند و با تو کار کند". آری! من چنین ویژگی هم دارم. شما این را چگونه تحلیل می کنید تحلیل کنید. اما بدانید که نمی توانید مرا آنطوری که می بینید ارزیابی کنید. کمیته ی مرکزی هم دچار چنین اشتباهی شد و در صدد استفاده ابزاری از من بر آمد. البته که این اشتباهی محض می باشد.
نه منطبق درخواستها و انتقادات مادرم حرکت می کردم و نه مادرم مرا جدی می گرفت . و به من گوش می داد. با اینکه مدت کمی کنار هم زندگی کردیم اما مدام با هم درگیر بودیم. و اختلاف داشتیم. او مرا به نیکی یاد نمی کرد. اما من هم به نوبه ی خود او را درک می کردم.
هنوط هم دعوایی را که بخاطر قطعه نانی با مادرم انجام دادم را بخاطر می آورم. ما اولش از جو نان می پختیم. اما بعدها که از گندم نان پخته می شد و برای من گرفتن یک نان اضافه پیروزی بسیار مهمی بود. برای این کار مبارزه ای سرسختانه انجام می دادم. طرف مقابل من مادرم بود. مجبور بودم نان را از دست او بگیرم با اینکه در جایی که مخفی کرده بدارم.

عراق به تركیه به دلیل توپباران اقلیم اعتراض كرد

به گفته‌ مقامات اقلیم كردستان نیروهای تركیه روز چهارشنبه اقدام به گلوله‌باران مناطق مرزی اقلیم کردستان کرده است. بنا به گزارشات دریافت شده دولت عراق توپباران اقلیم كردستان را به شدت محكوم كرده و از دولت تركیه خواسته است تا برای حل و فصل نگرانی‌هایش از نیروهای ما به گفت‌وگو بنشیند.
تركیه كه هرگز در اینگونه موارد اظهارنظری ندارد نیروهای ما را به استفاده از پایگاه‌هایی در مناطق مرزی اقلیم کردستان برای حمله به نیروهایش متهم كرده است.
در بیانیه‌ی دولت عراق آمده است: از عملیات نظامی تركیه كه با استفاده از توپ و طرح‌های جنگی و دهكده‌ها و روستاهای استان دهوك صورت می‌گیرد، بسیار متاسفیم .
دولت عراق هم‌چنین از تركیه خواسته است تا این عملیات‌ها را متوقف كرده و به مذاكره و درك متقابل روی آورد.

در انجام درگیری ها ارتش ترکیه 6 کشته و 10 مجروح بر جای گذاشت

ضربه‌ی شدید به ارتش ترک از جانب نیروهای گریلا!

در تاریخ 17 ژوئیه در منطقه‌ی چوخورجا وابسته به هکاری پایگاه نظامی گمان وابسته به ارتش ترک اپراسیون گسترده‌ای را بر علیه نیروهای ما آغاز نمودند. ساعت 7 عصر درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و ارتش ترک صورت گرفت و در انجام این درگیری 6 نظامی ارتش ترک کشته و 10 تن دیگر به شدت مجروح شدند. لازم به ذکر است این اپراسیون همچنان ادامه دارد.

13 نظامی ارتش ترک کشته و 15 تن دیگر به شدت مجروح گشتند

 

ضربه‌ی شدید بر علیه نظامیان ارتش ترک در اپراسیونهای آغاز شده در کاتو جیراک!

زدر تاریخ 15 ژوئیه اپراسیون گسترده‌ای از جانب ارتش ترک در مناطق چاتاک، بیت الشباب، شرناخ و پرواری و مناطق اطراف آن نیسمو، سوخورپاشا، سرحسین، ده موندور، تحتا رش، میدان کولی و گره آزمانان آغاز شد.
در تاریخ 16 ژوئیه این اپراسیون مناطق دریه برانان و دریه قاچه را نیز در بر گرفت. لازم به ذکر است نظامیانی که در حال وارد شدن به دریه برانان برای انجام اپراسیون بودند از جانب نیروهای ما مورد هدف قرار گرفته و درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و ارتش ترک صورت گرفت. در انجام این درگیری ها 1 سرهنگ کشته و 3 نظامی به شدت مجروح گشتند. در همان منطقه در دومین اپراسیون که درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و ارتش ترک رویداد 6 نظامی دیگر کشته و 4 تن دیگر به شدت مجروح گشتند. در همان ساعت در اپراسیون سوم نیز 2 نظامی دیگر کشته شدند. ارتش ترک کشته و نظامیان خود را با کمک 6 فروندهلیکوپتر از محل انجام اپراسیون دور کرد و سپس منطقه را به شدت بمباران نمود. لازم به ذکر است که بعد از چند ساعت ارتش ترک نیروهای تازه را با کمک 5 فروند سکروسکی به منطقه وارد نمود و در این میان درگیری شدیدی مابین نیروها ما و ارتش ترک صورت گرفت که نظامیان ترک مجبور به عقب نشینی شدند.
در همان روز عصر درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و نظامیان ارتش ترک در دریه‌ی شکالوک وابسته به کاتو جیراک صورت گرفت و در انجام 5 نظامی ارتش ترک کشته که یکی از آنها فرمانده گروه را تشکیل میداد.
به طور کل در انجام این درگیری ها 13 نظامی ارتش ترک کشته و 15 تن دیگر به شدت مجروح گشتند. لازم به ذکر است که در این درگیری ها نیروهای ما با هیچگونه ضربه‌ای از جانب ارتش ترک مواجه نشدند و این خشم نظامیان را بر انگیخت.
در تاریخ 17 ژوئیه ارتش ترک نظامیان خود و نیروهای ویژه‌ی خود را با کمک سکروسکی و هلیکوپتر به منطقه‌ی دریه شکالوک و دریه برانان وارد نمود و بعد از درگیری مابین نیروهای ما بدون دریافت نتیجه‌ای عقب نشینی نمودند.
در تاریخ 18 ژوئیه در ساعتهای اولیه‌ی صبح ارتش ترک منطقه‌ی محافظت شده‌ی مدیا را به آتش توپخانه بست. در ساعت های اولیه‌ی صبح مناطق زاپ، خاکورک، هفتانین و کاشورا به شدت مورد آتش توپخانه قرار گرفتند. در این آتش ها خسارات مالی بسیاری به روستاییان وارد شده و حیوانات بسیاری تلف شدند.
شایان ذکر است که ارتش ترک آتش زدن به مناطق و کوهستانها را به شکلی گسترده آغاز نموده و د ر این اواخر منطقه‌ی گابار وابسته به شرناخ را به آتش کشیدند.

به احکام اعدام عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار وسيعا اعتراض کنيد

 

عدنان حسن پور خبرنگار و نويسنده است و به جرم نوشتن، محکوم به اعدام شده است. حسن پور که از شش ماه قبل در زندان است، روز گذشته ، يکباره از حکم اعدام خود مطلع شده است. خانواده عدنان حسن پور ميگويند که جمهوري اسلامي ايران، بدنبال دستگيري عدنان از مادر و خانواده او خواسته اند در مورد اين دستگيري سکوت کنند و با مراجع بين المللي و نهادهاي مدافع حقوق انساني تماس نگيرند. اکنون بعد از شش ماه يکباره حکم اعدام عدنان به او ابلاغ شده است.
هيوا بوتيمار يک فعال ديگر مدافع حقوق انساني، در آستانه اعدام است. هيوا که در زندانهاي سنندج و مريوان مدتها است که اسير حکومت اسلامي است، به جرم رابطه با گروه هاي مخالف جمهوري اسلامي ايران به اعدام محکوم شده است.
طبق اطلاعات دریافت شده، در ايتاليا ، روزنامه نگاران و همچنين سازمان اطلاع رساني و دفاع از امنيت خبرنگاران به اين حکم شديدا اعتراض کرده است. در ايتاليا موجي از اعتراض بر عليه احکام اعدام عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار راه افتاده است.
کميته بين المللي عليه اعدام ضمن محکوم کردن شديد اين احکام ، از همگان دعوت ميکند که فورا و بهر طريق ممکن به اين احکام وحشيانه اعتراض کنند. جمهوري اسلامي ايران تقلا ميکند که فعالين سياسي و يا روزنامه نگاران را بيشرمانه به اعدام محکوم کند، به اين رفتار جنايتکارانه حکومت اسلامي بايد وسيعا و در همه جاي دنيا اعتراض کرد.

 

بیانیه خانواده‌ی عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار!

سازما ن ديده بان حقوق بشر

سازمان دفاع از حقوق بشر كردستان

انجمن جهاني قلم

اتحاديه روزنامه نگاران كردستان و جهان

سازمان عفو بين الملل

سازمان گزارشگران بدون مرز

اتحاديه اروپا

نهادها ي آزاديخواه و بشر دوست

مردم آزاديخواه جهان

اعدام به عنوان پديده اي ضد بشري در ميان جوامع بين المللي و بنا به قطعنامه هاي جهاني به عنوان عدم رعايت حقوق بشر به شمار مي آيد ، اما هنوز به مانند جزايي براي انديشه هاي آزاديخواهانه و دگر انديشانه به كار برده مي شود .

در تاريخ 27 /4/ 1386 گزارش صدور حكم اعدام روزنامه نگار " عدنان حسن پور " عضو هيئت تحريريه ي هفته نامه توقيف شده ي " ئاسو" و عبدالواحد " هيوا " بوتيمار فعال مدني ، از سوي دادگاه انقلاب به دستمان رسيد ، با توجه به عضويت جمهوري اسلامي ايران در كنوانسيون جهاني حقوق بشر و مغايرت آشكار حكم اعدام با مفاد اين كنوانسيون ،‌صدور اين چنين حكمي براي فرزندانمان ،‌اين دو فعال فرهنگي و مدني ، نشانگر نقض دوباره مفاد اين كنوانسيون مي باشد .

لذا ما به عنوان خانواده هاي اين دو عزيز ،‌براي پايان دادن به صحنه هاي دردناك گرفتن جان انسان ها ، براي والا نگه داشتن حرمت انساني ،‌براي پايان دادن به فضاي رعب و وحشت در جامعه ، براي دفاع از اين اسيران بي دفاع ، از تمامي جريان هاي فوق،‌همه ايرانيان و آزاديخواهان جهان علي الخصوص مردم شريف كردستان و مريوان، و رسانه ها را به پشتيباني فعال از اين بيانيه و دفاع از آزادي و جان فرزندانمان كه از فرزندان اين ديار مي باشند، تقاضامنديم يك صدا شده و اين صدا را به فريادي گسترده در عرصه جهاني تبديل نمايند .

رهبر اپو:رمان كردستان مجبور به متفاوت بودن است

 

 

بي‌ترديد هنگامي كه پيش‌نويس "رمان انقلابي" را در كردستان ايجاد مي‌كنيم، از تجربيات ساير ملل نيز مي‌توان بهره برد. مخصوصا آن‌هايي كه انقلاب‌هاي اساسي را  به انجام رسانده‌اند مانند فرانسه و روسيه و حتي برخي خصوصيات ابتداي تولد اسلام. مي‌توان از رمان‌نويسان بزرگي همچون ويكتور هوگو، بالزاك و غيره نام برد. رابطه‌ي اينان با انقلاب فرانسه توضيح داده مي‌شود. همچنين رابطه‌ي انقلاب روسيه با تولستوي، داستايوفسكي، چرنشفسكي، گوركي و غيره چگونه است؟ اينان در چه مرحله‌اي از انقلاب شركت داشته‌اند و نوع مشاركتشان چگونه بوده است؟ برخي از خصوصيات اساسي انقلاب اسلام چه بوده است؟ به‌خصوص بعدها چگونه به حالتي مرتجع و محافظه‌كار درآمده  و چگونه برخي خصوصيات اساسي‌ شخصيتي‌اش را به دست آورده است؟چه نوع خانواده و جه نوع شخصيتي را در زن و مرد به وجود آورده است؟

در خاورميانه مي‌شود اين‌ها را مد نظر قرار داد. البته رمان كردستان نشان مي‌دهد كه حقيقت ملموس آن، كمي غير مشابه است. خصوصيات اجتماعي كُردها، به سبب تاريخ آن بسيار كمتر شبيه ساير جوامع است. بنابراين بايد اصالت آن را در نظر گرفت. يعني رمان كردستان كمي متفاوت است، تقليد چندان نمي‌تواند سبب پيشرفت شود. تقليد از رمان‌نويسي تركيه هم سبب پيشرفت نمي‌شود.

مبارزه انقلابي‌مان اين‌را به شكل بسيار جالبي نشان داده است. يك فعاليت دقيق هنري اين را مي‌رساند كه انقلاب در حال توسعه‌مان مجال بزرگي را به هنر داده و با هنر نيز خواهد توانست كه آن را بيشتر توسعه دهد. با فعاليتي بدين‌گونه مي‌توان چنين كاري را انجام داد و محصولات پرقدرتي را ببار آورد. انقلابمان با پشت سر گذاشتن اين مرحله‌ي سخت، بدين‌گونه جواب"چگونه بايد زيست"را با يك رمان داد. اين مشاركتي است كه نمي‌توان آن را كوچك شمرد. اگر امكاناتمان مجال مي‌داد در كنار وظايف ايدئولوژيك، سياسي و نظامي‌ مي‌توانستيم كه در چنين وظيفه‌ي  ادبي نيز شركت كنيم. اساسا وقتي فرصتي را مي‌بينيم سعي مي‌كنيم كه اين كار ‌را انجام بدهيم. همچنان‌كه اين كوششها مشاركتي بدين‌گونه را نشان مي‌دهند.

در اين مورد مبارزان با ادعا نبايد فراموش كنند كه با درنظر گرفتن اين‌كه هنر، بويژه ادبيات و رمان، درميان ما مكلف به مقابله با چه‌چيزي مي‌باشد، بايد صحيح‌ترين جواب را به پرسش "چگونه بايد زيست؟" بدهند.

همان‌گونه كه مكررا نشان داده‌ام، مي‌توان مثال‌هاي زيادي را در نظر گرفت. در تاريخ هر خلقي گام‌هاي مشابه اين وجود دارد. در دوران باشكوه بيگ‌نشينها، پيشرفت‌هايي در ادبيات كردي ايجاد شد. مي‌توان چگونگي بيان تاريخ ملت كرد، ريشه‌ي كوه نشيني كه از آن آگاه هستيم و نامعلوم بودن دوران آمدن‌مان به اين جغرافيا را در برخي داستان‌ها ديد.

برخي شخصيت‌هاي شورشي نظير كاوه آهنگر و بعضي از روايت‌هاي ادبي نظير مه‌م و آلان با قدرت گرفتن از برخي مراحل مهم در اوج  پيشرفت اجتماعي، توسعه يافته‌اند. و با يك شيوه‌ي مطابق با شيوه‌ي ادبياتي شرقي تا امروزه تاثيرگذار بوده‌اند. حتي "مه‌م وزين"1 احمد خاني از اين نظر بيان‌گر احتياج مرحله‌اي است كه در آن اتوريتر بودن پادشاهان، چارچوب ملي و اجتماعي بهتري براي خلق تشكيل مي‌دهد. سعي مي‌كند تا شيوه‌ي تقسيم و پاره‌پاره‌گشتن بيگ‌نشين‌ها و درگيري‌هاي هميشگي آن‌ها با همديگر، عدم ايجاد اتحاد ملي، حتي تصويري كه سلاله‌اي فئوداليستي در آن است، را توضيح بدهد. چيزي كه در آن توضيح  داده مي‌شود، در اصل كاراكترخشك بيگ‌نشين‌هاي فئوداليستي است كه متحد نمي‌شوند و اتحاد خلق را به سطح ملي نمي‌رسانند. اين منظومه سعي مي‌كند وجود فتنه، فساد و نوكري را در سطح بسيار وسيع آن زمان بيان نمايد. اما به سبب عدم وجود انقلابي بنيادين، نمي‌تواند با توضيحي قوي‌تر آن را تكميل كرده و توسعه‌اش دهد. هم‌چنان‌كه نه در سده هجدهم ونوزدهم و نه در سده بيستم، به سبب عدم ايجاد انقلابي جدي در تاريخ كردستان، به نمونه‌هاي پرقدرت رمان برنمي‌خوريم. مواردي كه نوشته شده‌اند رمانهاي تركي كه برپايه‌ي سياست امحاي رژيم تصوير گشته‌اند، هستند. در اين مورد حتي ياشار كمال هم، كسي است كه با الهام از كردبودنش آغاز به كار كرده، تُرك گشته واين را با ادبيات ادامه داده است. رمان‌نويسي بدين‌گونه است. رمان‌نويسان بسياري شبيه وي وجود دارند. اين‌ها رمان نويساني هستند  كه به شكلي پيشرو تعريفي براي جمهوريت كه در طول تاريخ قيام‌ها را سركوب نموده و بعدها آن را با تركيه يكي كرده، نموده‌اند. گاه اخلاق، تخريبات و امحاي موجود در كردستان با ادبيات مشروع نشان داده شده است. نظامي كه بر اين اساس به وجود آمده، همچو يك  زيبايي پيشرو تحميل شده است كه لزوم تداوم آن وجود دارد. البته اين‌ها چيزهايي هستند كه با ادبيات پشت سر گذاشته مي‌شوند و بايد محكوم گردند. رهنمود اين رمان‌ها اين است كه نبايد دلمان براي حقيقت كردستان بسوزد و آن را درك نماييم. انكار تمام موارد است، خيلي هم به سرعت! عدم يادآوري موارد منفي گذشته و انعكاس كردها به صورت وحشي و پسرو است.

ببينيد ، تابه‌حال رمان نويسي، هنر و ادبياتي قوي راجع به كردستان ـ‌چه با اصالت كرد و چه ترك‌ـ كارايي اين‌گونه‌اي دارد. البته اين داستان‌نويسي تخريبات زيادي را ايجاد نموده است. به‌ويژه به شخصيت شكلي منحرف داده است.  انديشه‌ي آزاد و واقع‌گرايانه را مسدود نموده است. سبب تُرك‌شدن، مهاجرت به سوي متروپولها1، كشور و خلق خود را به صورتي وحشي ديدن و به آساني از آن‌ها منصرف شدن، شده است. اين فرار عظيم به سوي متروپول و اروپا مرحله‌ي فرار از خويش و فرار از روح و مغز خويش مي‌باشد. حتي اين مرحله تا لعنت كردن هم پيش‌رفته است. تعداد بسيار كمي توانسته‌اندكه ماهيت خويش را حفظ كنند. هرچيز بسيار ارزان از دست داده شده است. كساني هم كه هويت خويش را بر زبان مي‌رانند، يا جاسوس شده‌اند يا در راستاي نقش‌هايي كه بر اساس منافع ناشي از مزدوري اخذ نموده‌اند، اين كار را انجام مي‌دهند. ميهن پرستي ، تبديل به اصطلاحي شده كه هيچ ربطي به آزادي اجتماعي ندارد.

البته اين را تا ظهور حركت انقلابي، به صورتي تراژيك و افزون‌تر مي‌بينيم. به‌خصوص عدم موفقيت هر شورش، در رسيدن به چنين نتيجه‌اي تاثير داشته است. بعد از شورش‌هاـ يعني در دوره‌ي ترور سفيد‌2ـ خلق كرد را به صورتي خطرناكتر از آن دوران، به جايي رسانده‌اند كه مي‌شود آن‌ را برابر با نابودي ناميد.

شخصيت‌هاي موجود در چارچوب اين توضيح اساسي به وجود آمدند. ما كمي اين‌گونه به‌وجود آمديم. شما نيز همچون افاده‌ي اين كليد، مي‌توانيد براي ماهيت خود و اين‌كه چه‌كار مي‌خواهيد بكنيد، توضيحي بدهيد. از يك نظر اين مرحله‌ي رسيدن شخص به ارزيابي واقع‌گرايانه است.

كساني كه حقيقت خويش را درك نكرده‌اند، به هيچ‌وجه نمي‌توانند كاري جدي انجام دهند. با جوانب بسيار احساسي وارد كار مي‌شوند و اين نوع وارد كار شدن براي هر نوع تاثيرپذيري مناسب است. چرا؟ زيرا كه بر اساس شناخت حقيقت وارد كار نشده‌اند. بي‌خبر از خويش‌اند.  از يك نظر ما اين را وضعيت "غفلت"مي‌ناميم. مي‌توان اين را شكلي از جهالت ناميد. اگرتوجه كنيد، اين واقعيتي است كه در همه‌ي شما تا حدود بسيار زيادي وجود دارد. همه از همان ريشه هستيد. معلوم نيست كه آگاهي و احساس اين ريشه چقدر در شما توسعه يافته است. خصوصيات نظام حاكم، خانواده‌گرايي و عشيره‌گرايي تا جايي كه توانسته‌اند نفوذ كرده‌اند. تا جايي كه ممكن بوده از اصطلاحات كشور و خلق محروم شده‌ايد.  ويژگي‌هاي روشنفكري تُرك به صورت عوامفريبانه، تا آخرين حد منعكس شده است. ايدئولوژي مادر و پدر و پدربزرگ ديده مي‌شود. تمام اين‌ها شخصيت را از حقيقت اساسي، تاريخي و معاصر دورنگه داشته و جدا كرده است. بنابراين ضعيف مي‌مانيد. در ايدئولوژي، ‌سياست، عمل و زندگي ضعيف هستيد. بحث از توده‌ي‌ شخصيت‌هايي است كه در هر عرصه‌اي مي‌نالند، شكايت مي‌كنند، به بن‌بست رسيده‌اند، راه‌حل‌ها را نمي‌دانند، قاطع نشده‌اند، تحليل نشده‌اند و چاره‌ياب هم نيستند. اين خصوصيات شخصيتي، وارد نيروهاي پيشاهنگ انقلاب شده‌اند. واضح است كه با شمشير تيز انقلاب سعي كرديم تا اين را پشت سر بگذاريم. بسياري از شما براين اساس به انقلاب روي آورديد و گفتيد كه "اين كوتاه‌ترين راه پيشرفت است". نسبت به سيستم كين ورزيديد. واضح است كه در انقلاب هم وضعيت گذشته را به هزار و يك شيوه‌ي متفاوت ادامه داديد. واكنش‌هاي موجود در مقابل اين، جنگ ميان نيروي انقلاب و ضد انقلاب در درون تشكيلات است. جداي از آن، هويدا گشتن كساني كه در اين مرحله شكست‌ خورده‌اند و يا موفق گشته‌اند، پيشرفت‌هاي به‌وجودآمده در شخص شما را نشان مي‌دهد.

اگر دقت شود، ما مي‌خواهيم پيش‌نويس رمان را با شركت افراد در مرحله‌ي انقلاب، حزبي‌شدن‌، مرحله بيداري ملت و آزادي جامعه آغاز نماييم. از يك نظر رمان انقلابي موظف است تا شروع به كار خود را اين‌چنين وادار به انجام دادن نمايد. نبايد از نظر دور داشت كه در ابتدا  با ضعف‌ها، بي‌قدرتي‌ها و پيچيدگي‌هاي غيرقابل باوري مجبور به آغاز كار بوديم. زيرا اساسا حقيقت نشان مي‌دهد كه ماهيتي اين‌گونه را داراست. با گفتن "خيلي قوي‌ام، خيلي مصممم"به صورت دماگوژيك نمي‌توان اين‌ها را پشت سر گذاشت. البته حال بهتر مي‌فهميم كه احساسات و نمايش جسارت‌هاي تقلبي معني زيادي ندارند. مي‌بينيم كه هرگونه سطح رابطه و اختلافي كه ايجاد مي‌نمايند، جدي نبوده و نمي‌توانند به نتيجه برسند. به راحتي مسجل مي‌كنيم كه هم شخصيت‌هاي بسار مبالغه‌گر و هم شخصيتهاي ضعيف، به هنگام شروع انقلاب چندان نقشي ندارند. اما با وجود همه‌ي اين تلاشها، هم‌چنان‌كه شروع‌كنندگان كار انقلابي، تماما با سرعت كار و همه‌جانبگيP.K.K. كار نكردند، انحراف رويدادها نيز با روش رنج‌آوري واضح گشتند.           

اين شخصيت، تا حدودي مناسب براي كسب خصوصيات چنين محيطي است. عيب شمردن، از زيربار آن به در رفتن و مخفي‌كردن آن، برخوردي درست نيست. كار ضروري براي ما اين ‌است كه همانند تشخيص حقيقت، نشان دهيم كه اين يك تقدير نيست. بنابراين، هنگامي كه مقوله‌اي كهن را خراب مي‌كنيم و يا پشت سر مي‌گذاريم، براي بدست آوردن مورد نوين و ساختن‌آن، چيزهاي زيادي لازم هستند. درك حياتي‌بودن اين مسئله براي ما، به معني به سطح تصميم رساندن، مبدل كردن آن به قدرت عزم و اراده و كار و تلاش نتيجه‌دهنده براي آن در هر عرصه است.

وقتي در پيش‌نويس رمان سعي كرديم كه شخصيتي را ارائه دهيم، خواستيم به اندازه‌ي نشان دادن جنبه‌ي علمي، جنبه هنري آن را نيز مد نظر قرار دهيم. حال بحث ما روي اين است. ازيك نظر رمان گسترش داده مي‌شود. و يا به بياني صحيح‌تر، پيشرفتهاي موجود در زندگي، كم‌كم به نگارش در مي‌آيند. پرسشهايي را كه بسيار پرسيديم، براي توسعه‌ي رمان هستند. چگونه بايد زيست؟ چگونه بايد زيست؟ اين‌ها پرسشهايي هستند كه بيشتر از هر پرسشي پرسيده مي‌شوند؛  اين اتفاقي نيست. تقريبا هر روز در رفتارها مداخلاتي مي‌كنيم و اين تجديد بناي دوباره را افاده مي‌نمايد و ظرافت كار را نشان مي‌دهد. مبارزه‌اي در جهت نشان دادن عكس‌العمل نسبت به برخي روابط و رفتارها، رد آرزو و خواست‌هاي شيوه‌ي كهن و به جاي آن، ايجاد اراده و خواسته‌ي طرز نوين و به ويژه تسويه حساب با سنت‌هاي اجتماعي در سطح نهاد خانواده است. آشكار كردن چگونگي خانواده، عشيره و قبيله به صورتي همه‌جانبه، ديدن تاثيرات آن بر زندگي و مبارزه با آن، رسيدن به شيوه‌ي بيان و اصلوب و خطابت نظام‌‌ها و ارتباطات نوين، هر روز مورد كهنه را سوزاندن و ويران‌كردن و به جايش مورد نوين را ساختن، يك زندگي رمان‌گونه‌ي همه‌جانبه است. مي‌بينيم كه در سنت رمان‌نويسي، خصوصياتي كه بيشترين كار بر روي آن انجام مي‌شود، سطحي احساسي را دارا مي‌باشند. سطح علمي بيشتر با شيوه‌هاي افاده‌ي علمي ارزيابي مي‌شود. بي‌ترديد محتواي رمان سطح علميش را هم در بر مي‌گيرد. اما بيشتر سعي دارد تا به سطح احساسي و شيوه‌ي بيان روحي برسد.

 

برگرفته از تحلیلات رهبری

به‌شار ئه‌سه‌د به‌ڵێنی چاره‌سه‌ری کێشه‌ی کوردی له سووریا دا

"به‌شار ئه‌سه‌د"، سه‌رکۆماری سووریا له کاتی خواردنی سوێندی یاسایی به بۆنه‌ی هه‌ڵبژاردنی دووباره‌ی بۆ سه‌رۆکایه‌تی سووریا به‌ڵێنی دا که حکومه‌ته‌که‌ی هه‌وڵی جیدی ده‌دات بۆ چاره‌سه‌ری کێشه‌ی ئه‌م هاوڵاتیانه‌ی که له سالی 1962 دا، مافی هاوڵاتی بوونیان لێ ئه‌ستێندراوه‌ته‌وه.

به گوێره‌ی ئاژانسی فورات، به‌شار ئه‌سه‌د، سه رۆکی سه‌رله‌نوێ هه‌ڵبژێدراوه‌ی سووریا ئه‌مرۆ له‌به‌رده‌م پارله‌مانی ئه‌و وڵاته به‌ڵێنی دا که هه‌نگاوی جیددی هه ڵدێنێ بۆ چاره‌سه‌ری کێشه‌ی کورد و گه‌ڕانده‌نه‌وه‌ی ناسنامه‌ی ئه‌م کوردانه‌ی که له ئاکامی ئامارگیری گشتی ساڵی 1962ی سووریا دا مافی هاوڵاتی بوونی سووریان لێ ئه‌ستێندرابۆوه. ئه‌سه‌د که پارته‌که‌ی له هه‌ڵبژاردنی گشتی سووریا دا وه‌کو هه‌میشه و له دۆخ و پڕۆسه‌یه‌کی نادێمۆکراتیک و کێشه‌داردا، پله‌ی یه‌که‌می هه‌ڵبژاردنی به‌ده‌ستهێنابوو و دیسانیش وه‌کو سه‌رۆکی سووریا هه‌ڵبژێدرایه‌وه.

ئه‌سه‌د له دوو ساڵی ڕابردووه تا ئێستا دوو جار به‌ڵێنی داوه که کێشه‌ی کورد له‌م وڵاته چاره‌سه‌ر بکات و ناسنامه‌ بۆ ئه‌م 150 تا 300 هه‌زار کورده بگه‌ڕێنێته‌وه که ماوه‌ی 45 ساڵه مافی ها‌وڵاتی بوون، خوێندن، کڕین و فرۆشی مڵک، خزمه‌تی ته‌ندروستی و هه‌رچه‌شنه‌ خزمه‌تێکی کۆمه‌ڵایه‌تیان لێ زه‌وت کراوه. شایانی باسه که له سوریا زیاتر له 2 میلیۆن کورد ده‌ژیت.

محه‌ممه‌د سه‌دیق که‌بوودوه‌ند، سه‌رۆکی ده‌زگیرکراوی ڕێکخراوی مافی مرۆڤی کوردستان ئه‌مرۆ ئیزنی پێدرا که پێوه‌ندیه‌کی کورت به بنه‌ماڵه‌که‌یه‌وه بگرێ و تێیدا باس له هۆکاری گیران، ره‌وشی ته‌ندروستی و شوێنی گیرانه‌که‌ی بکات.

به گوێره‌ی هه‌واڵێکی چاوه‌دێری مافی مرۆڤی کورد، ئه‌مرۆ ئێواره‌، محه‌ممه‌د سه‌دیق که‌بوودوه‌ند، سه‌رۆکی ڕێکخراوی مافی مرۆڤی کوردستان و ڕۆژنامه‌وانی کورد، پاش تێپه‌ربوونی 17 رۆژ له گیرانی توانی پێوه‌ندیه‌کی ته‌له‌فۆنی به بنه‌ماڵه‌که‌یه‌وه بگرێ و به‌م شێوه زانیاری له سه‌ر گیران و تۆمه‌تباریه‌کان و ره‌وشی ته‌ندروستی ڕابگه‌یێنێ:

که‌بوودوه‌ند ده‌ڵێ: به تۆمه‌تی "هه‌وڵدان دژی ئاسایشی نه‌ته‌وه‌ی ئێران، پرۆپاگه‌نده دژ به کۆماری ئیسلامی و پێوه‌ندی له‌گه‌ڵ پارت و ڕێکخراوه‌کانی به‌رهه‌ڵستکاری ره‌ژیم" ده‌زگیر کراوه و ئێستاش له به‌ندی 209ی گرتووخانه‌ی به‌ناوبانگی ئێڤین له تاران گیراوه.

که بووده‌ند هه‌روه‌ها ده‌ڵێ که ره‌وشی ته‌ندروستی باش نیه و تووشی نه‌خۆشی میعده و زه‌ختی خوێنه و شوێنی ڕاگیرانه‌که‌شی له گرتووخانه زۆر ناخاوێنه و تا ئێستا له ماوه‌ی 16 رۆژ دا 11 جاریش لێپرسینه‌وه‌ی له‌گه‌ڵ کراوه و له کاتی لێپرسینه‌وه و بازجووی کردنی، ده‌ست و لاق و چاوی ده‌به‌ستن.

به خلق های قهرمان کرد و آذری

به خلق های قهرمان کرد و آذری!

PJAK برادری و برابری خلق های ایران را یگانه راه رسیدن به هویت آزاد و دمکراتیک می داند

خاورمیانه را می توان بعنوان موزاییک تاریخی غنی و کهنی از فرهنگ ملل و اقوام، ادیان و مذاهب قلمداد نمود که بیشترین مراحل آنرا اشتراکات قومی، دینی و مذهبی و قرابتهای فرهنگی بر اساس تأثیرات و احترام متقابل به هویت همدیگر و بطور خلاصه؛ برابری و برادری تشکیل میدهد.

این وضعیت از چنان تأثیرات عمیقی برخوردار بوده است که علی رغم وجود ده ها فاکتور در دست صاحبان قدرت با هدف تغییر آن، تا به امروز نیز طبقات و اقشار جامعه زیرین و خارج از حیطه دولتی یعنی نمایندگان راستین غنای دمکراتیک تاریخ برخوردار از روندی طبیعی می باشند که می توان از آن به " برادری خلق ها " یاد کرد. در عصر حاکمیت ایدئولوژی کاپیتالیسم و تأثیرات دولت ـ ملت و ظهور مفاهیم و اصطلاحات فاشیسم و شوونیسم، سیستم های تک گفتمانی و آغاز سیاستهای انکار و رد هویتهای اتنیکی و فرهنگی، هر چند با استفاده ابزاری از اقشار صاحب قدرت جامعه فوقانی ـ دولتی ـ در چارچوب ایجاد تفرقه های مذهبی، اتنیکی و فرهنگی در صدد تعمق چالش و تضاد بین خلقها و تخریب تابلوی مذکور بوده باشند، ولی واقعیت هایی نیز وجود دارند که باید تفهیم و تشریح گردند: علی رغم همه این تلاشها باید گفت که هنوز هم در تمامی عرصه های اجتماعی حس برادری و اشتراک و احترام متقابل به هویت و فرهنگ همدیگر با تضاد و تفرقه های تحمیل شده توسط سیستم قابل مقایسه نیست. به سبب وجود عکس العملی حسی ـ فکری در میان اقشار جامعه زیرین در پاسخ به سیاست های موجود، زمینه ای مستعد جهت ایجاد فضای مبارزه ای دمکراتیک و تعریف مجدد اصطلاحات اتحاد و برابری و برادری وجود دارد.

 در سال‌های اخیر، وضعیت منطقه خاورمیانه بر شاهراه تحولات عظیم و دگرگونی‌های بنیادین افتاده و دیگر موجودیت سیستم‌های ارتجاعی، کلاسیک و مارژینال، پاسخگوی مسایل و مشکلات خلق‌ها و جوامع نمی‌باشند. این مهم، سیستم‌ها و نظام‌های منطقه را با تحولات عظیم همه‌جانبه سیاسی، ایدئولوژیک، اقتصادی رودررو ساخته است و لذا این نظام‌های عقب‌مانده و کلاسیک نیز جهت حفظ موجودیت خویش در روند اجباری تحولات، بر مقاومت ارتجاعی پافشاری می‌نمایند.

در این فضای ملتهب و بحرانی منطقه، ایران هم اصلی‌ترین نظامی است که از هر لحاظ در تنگنای ایدئولوژیک, سیاسی و اقتصادی قرار گرفته و توانایی حل مسایل و چاره‌یابی معضلات داخل سیستم و جامعه را از دست داده و هکذا در بحران و کائوسی عمیق غرق شده و وضعیتش به‌گونه‌ای درآمده که هم در داخل و هم در خارج نه‌تنها خلق‌ها، ملت‌ها، اقوام و اقلیت‌ها نیز اقشار، گروه‌ها، طبقات، اتنیک‌ها و مذاهب بلکه حتی فردفرد انسان‌های جامعه ایرانی در نتیجه آن بحران‌های سیاسی، اقتصادی، ایدئولوژیک و... عملاً با رژیم و نظام موجود رودررو گشته‌اند. در این نقطه تلاقی دولت و مردم، چون سیستم حاکم موجود با عدم چاره‌یابی روبه‌رو گشته و به‌عبارتی، توانایی حل و چاره‌یابی را از دست داده لذا به متدهای سیاسی نابجا و متکی بر خشونت که فی‌الواقع حاصل خود نظامند، می‌گراید و در این فضای بن‌بست در پی روزنه گریزی تقلی می‌کند. لذا از تضادها و چالش‌های داخلی سوءاستفاده کرده و موقعیت خلق‌ها، اقلیت ها و مذاهب را به خطر می‌اندازد. به‌عبارتی تلاش می‌نماید که ملت‌ها و اقوام و اقلیت‌های موجود در جغرافیای ایران را با هم به برخورد و اختلاف و تنش بکشاند تا بلکه در نتیجه آن، چندصباحی بر عمر نظام ارتجاعی خود بیفزاید. ایجاد فضای ملتهب، به‌طور کلی، تاکتیک و استراتژی جهت‌دهی فضاهای موجود سیاسی در داخل می‌باشد.

در واقع در شرق کردستان رژیم از این تاکتیک‌های سیاسی سوء‌استفاده کرده و سعی می‌نماید که خلق‌های آن منطقه یعنی کرد و آذری را رودرروی هم آورده و علی‌الخصوص تلاش می‌کند با دامن‌زدن به تضادهای تاریخی ملی‌ـ مذهبی اما اشتباه، میان اقلیت‌ها و اتنیک‌های آن منطقه، آنها را به حقارت نسبت به یکدیگر وادارد. بنابراین، سناریوسازی می‌کند. در این زمینه می‌توان به مساله جنجال‌برانگیز چاپ کاریکاتور در مورد خلق شریف آذری‌ در سال گذشته اشاره نماییم. چه بسا خود رژیم این آتش را برافروخته و با بهره‌گیری از ایجاد آن تضادها سعی می‌کند که تمام چالش‌ها، تضادها و بحران‌هایش را از آن خود خلق ها و اقوام و مذاهب داخلی گرداند و این است که خلق های آذری، کرد و بلوچ را به سیخ سیاست پلشت نظام می‌کشد و با ایجاد اختلاف میان‌ آن ها جهت کنترل آسانشان اقدام می‌نماید. در پی این سیاست‌ها رژیم کنونی ایران، عملاً مزدوران خود را به‌کار وامی‌دارد و از وجود اقلیت، قوم و مذهبی جهت سرکوب دیگری استفاده می‌نماید. همچنان‌که در بهمن‌ماه 1384 در ماکو، برای بدنام‌کردن خلق آذری و سرکوب کردهای منطقه از عوامل مزدور خود استفاده کرده و از آذری‌ها برای سرکوب کردهای ماکو سوءاستفاده به عمل آورد. سیستم با ایجاد چنین تضادها و چالش‌هایی میان خلق‌های آذری و کرد راحت‌تر می‌تواند آنها را تحت کنترل درآورده و سرکوب نماید. چه بسا از فضای جنجالی سود برده و به سرکوب محافل روشنفکری، گروه‌های حقوقی و سازمان‌های فرهنگی و اجتماعی و اشخاص روشنفکر می‌پردازد و هکذا هم در مساله تظاهرات خلق ماکو و هم مساله چاپ کاریکاتور و تنش‌های حاصل از آن، اشخاص خاصی از روشنفکران، روزنامه‌نگاران، حقوقدانان و تظاهرات‌کنندگان را به زندان انداخته و ایجاد اختناق نموده است.

امروزه ایجاب می‌نماید که همانند همیشه دو خلق آذری و کرد در شرق کردستان با هوشیاری هرچه تمام‌تر سیاست‌ها و تاکتیک‌های چالش‌برانگیز و فناکننده را محکوم و برعکس به امر برادری، آزادی و مساوات و تعامل دو قوم منقلب نمایند. لذا در این گیرودارها و بحران‌سازی‌های رژیم، امروزه هرچه بیشتر نیاز به اتحاد میان خلق‌های منطقه یعنی کردـ آذری ضروری می‌نماید. پس نه‌تنها اتحاد میان این دو خلق حیاتی می‌باشد، بلکه به‌طور مضاعف باید بر مفهوم برادری و برابری و همزیستی آزادانه پافشاری نمایند و چه بسا گذشته و فراتر از این دو خلق فوق‌الذکر به پیشاهنگ حرکت و جنبش آزادیخواهی و برادری و برابری تبدیل شوند. چه تنهاراه چاره‌یابی و رهایی، مبارزه مستمر و هوشیاری و پیشاهنگی خلق‌های منطقه در راه اتحاد و یکپارچگی می‌باشد. پس امروزه می‌بینیم که رژیم در حل مسایل و مشکلات خلق ها به بن‌بست عمیق رسیده و لذا نقش اصلی بر دوش خود خلق‌ها می‌افتد.

در این میان با توجه به نقشی اجتماعی و سیاسی که بر دوش اقشار و توده های روشنفکر، نویسندگان و روزنامه نگاران و نهادهای جامعه مدنی قرار می گیرد لازم است که در مقابله با سیاست ها تفرقه برانگیز رژیم و همچنین در راستای تحقق آرمان های دمکراتیک خلق ها که همانا برخورداری از هویت آزاد اتنیکی و فرهنگی و ایجاد زمینه ای دمکراتیک جهت همزیستی مسالمت آمیز و آزادانه خلق ها می باشد بتوانند پیشاهنگی نمایند.. علی‌الخصوص مساله اساسی در این اثنا خوش‌بینی هر دو خلق نسبت به موجودیت یکدیگر و خیزش و خروش همدیگر می‌باشد. این است که جهت‌دهی روشنفکران و محافل آگاه در زمینه افزون‌سازی خوش‌بینی و ایجاد تعامل اجتماعی و سیاسی و فرهنگی میان این دو خلق و دیگر خلق‌ها امری خطیر و حساس می‌نماید.

اخیراً اوج‌گیری و نضج حرکت‌های مردمی در شرق کردستان و مقاومت خلق‌های کرد و آذری می‌رساند که مردم در پی آلترناتیو و جایگزین به‌مراتب مطلوب معاصر هستند تا معضلات و مسایل سیاسی، اقتصادی، ایدئولوژیک، اجتماعی و فرهنگی خود را مطابق و متناسب با آن حل و چاره‌یابی نمایند. لذا حزب حیات آزاد کردستان PJAK با استطاعت و پیروی از تفکر و ایدئولوژی آزادیخواهی و واقعی رهبر آپو ـ عبدالله اوجالان ـ برای جهت‌دهی و ارایه برنامه و پیروی در تمامی آن زمینه‌ها سعی در جهت‌دهی پیشاهنگی همه خلق‌ها و به‌ویژه دو خلق کرد و آذری در قالب دموکراسی نوین دارد. لذا این تفکر آزادیخواهی و رهایی‌بخش را در ساختار کنفدرالیسم دموکراتیک پایه‌ریزی و به خلق‌های منطقه و به‌خصوص خلق‌های ایران ارایه نموده است. سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک در جهت رهبریت خلق‌ها و ظهور حرکت‌های انقلابی‌ـ آزادیخواهی آنها سعی در پیشاهنگی صحیح و سوق‌دهی قیام‌های خلق‌های منطقه در شاهراه دموکراسی رادیکال خلق ها دارد؛ به‌گونه‌ای که این سیستم جوهر واقعی حل مسایل و معضلات خلق‌ها را در محتوا و به صورت عملی داشته باشد و همچنین، موزاییکی می‌باشد که تمام شاکله‌های قومی، اقلیتی، مذهبی، اتنیکی و... را در خود می‌گیرد تا تمام خلق‌ها به‌ویژه خلق‌های منطقه و ایران بتوانند در آن ساختار، اظهار وجود دموکراتیک بنمایند. لذا سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک، مفاهیم و دستاوردهای ایدئولوژیکی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی را جهت امر پیشاهنگی خود خلق‌ها و تعیین سرنوشت خویش بدان‌ها ارایه می‌نماید و خود عملاً و به‌طور وجوب، به حمایت از موجودیت خلق‌ها به‌ویژه خلق آذری و کرد به عرصه می‌آید و تنها اتحاد و یکپارچگی و موجودیت مداوم آن خلق‌ها را در صحنه آزادیخواهی راه چاره می‌داند. همچنین با ارایه برنامه مدون و صحیح هم پیشاهنگی می‌نماید و هم در تلاش جهت پیشاهنگ‌نمودن خود خلق‌ها در تحرکات رهایی‌بخش‌شان می‌باشد.

بنابراین، حزب حیات آزاد کردستان PJAK با متابعت از سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک و با نگرشی دمکراتیک و نوین به هویت های اتنیکی ـ فرهنگی و مذهبی خلق ها، جهت ایجاد فضای تفاهم، تبادل و احترام متقابل تلاش می نماید. PJAK خود نماینده ایستار دمکراتیک و آزادیخواهانه خلق کرد در شرق کردستان بوده و از این منظر از تمامی تلاش ها و فعالیت های دمکراتیک و آزادیخواهانه خلق ها و گروه های اتنیکی ـ مذهبی ایران حمایت نموده و جهت اعتلای آن تلاش خواهد نمود و با پشتیبانی از تحرکات انقلابی و رهایی‌طلبی آن خلق‌ها، دعوت به‌عمل می‌آورد که تا تحقق آزادی، دموکراسی و همزیستی مسالمت‌آمیز خلق‌ها از پای ننشیند و چه بسا در مقابل سیاست‌ها و سناریوهای مرتجعانه و پروواکاسیون رژیم ایران برخیزند و با همبستگی و اتحاد با دیگر خلق‌های شرق کردستان و ایران شور آزادیخواهی برکشند و از وقوع تضادها، چالش‌ها و درگیری‌های تلخ و اشتباه گذشته که در واقع، نیشتر پنهان دشمن و نظام مستبد بر کالبد جوامع و خلق‌ها می‌باشد، جلوگیری به‌عمل آورند و امروزه بیشتر از همیشه با هوشیاری و آگاهی هرچه‌تمام‌تر آن سیاست‌ها را محکوم و نقش‌ برآب سازند. چه، در طول تاریخ، دو خلق آذری و کرد از اشتراکات فرهنگی و تاریخی برخوردار بوده‌اند که وزنه این همزیستی اشتراکی بسیار سنگین‌تر از جوانب اختلافات و تضادها مقطعی است که آنهم مطلقا ریشه در سیاست ایجاد تفرقه میان خلق ها داشته که رژیم های حاکم پیروی نموده اند. کاراکتر دینی‌ـ مذهبی رژیم کنونی ایران سبب می‌شود مذاهب را نیز به تضاد بکشانند که البته سرچشمه این اختلافات، هیچ‌گاه عبارت از دشمنی خلق‌ها نیست و این خود سیستم می‌باشد که این پدیده‌ها را به‌وجود آورده و در راستای منافع خود بدان دامن میزند تداوم اینگونه سیاست‌های رژیم و اصرار در این زمینه در اصل به معنای انکار و امحای خلق‌ها میباشد.

PJAK  در صحنه مبارزات آزادیخواهی و دموکراتیک خلق کرد, در راستای ایجاد تحولات دموکراتیک در ایران و حل معضلات اتنیکی، فرهنگ, سیاسی و اجتماعی خلق های ایران, بر مبنای استراتژی برابری, برادری و اتحاد آزادانه خلقهای ایران, به حقوق دموکراتیک خلق های ایران اعتقادی عملی داشته و در جهت دستیابی به آن از هر گونه مبارزه و تحولات دموکراتیک در داخل و خارج ایران پشتیبانی می نماید و جهت ایجاد جو و زمینه دیالوگی دموکراتیک و ایجاد پلاتفورمهای مشترک فکری و مبارزاتی و مشارکت همه اقشار جامعه ایران با همه تنوعات خود به تلاش های جدی پرداخته و در این زمینه از همه احزاب, نهادهای مدنی و پلاتفورمهای دموکراتیک دعوت به عمل می آورد. بدین وسیله همه اقشار خلق قهرمان آذری را به مبارزه و مقاومت دموکراتیک فرا خوانده و همچنین افکار عمومی خلق کرد در شرق کردستان را نیز جهت حمایت و پشتیبانی مواضع دموکراتیک خلق برادر آذری فرا میخوانیم.

زنده باد برادری و برابری خلق های ایران

زنده باد مبارزه و مقاومت دموکراتیک خلق های ایران

نابود باد سیاست ایجاد تفرقه و تضاد میان خلق ها

 

کوردیناسیون حزب حیات آزاد کردستان PJAK

انجام درگیری ها در کوههای شمدینلی وابسته به هکاری

انجام درگیری ها در کوههای شمدینلی وابسته به هکاری!

در تاریخ 1 ژوئیه اپراسیون گسترده‌ای از جانب ارتش ترک در مناطق کوههای شمدینلی وتابسته به هکاری آغاز شد. در این اپراسیون درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و ارتش ترک صورت گرفت. در انجام این درگیریها 3 نظامی ارتش ترک کشته و تعداد بیشماری مجروح شدند.
در انجام این درگیری دو تن از رفقاهای ما با نام سازمانی هبون پیرو( یوسف تاش) و تکوشر( فیصل محمدپور) به درجه‌ی رفیع شهادت نائل گشتند.
اپراسیون اغاز شده از جانب ارتش ترک در اطراف میدان بلکه وابسته به هکاری همچنان ادامه دارد.
لازم به ذکر است که ارتش ترک مناطق و کوهستانهای قرنه وابسته به گابار، دشت گابار، دریه گابار و ناوسر را به آتنش کشیدند. در این میان ارتش ترک شروع به وسعت بخشیدن این آتش ها نموده است.
 

 

	نام سازمانی: هبون پیرو نام: یوسف تاش تاریخ تولد: 1983 آمد نام مادر: امینه نام پدر: سلیم تاریخ مشارکت: 2003
	نام سازمانی: تکوشر نام: فیصل محمد پور تاریخ تولد: 1988 خوی نام مادر: رحیمه نام پدر: صلاح الدین

اپراسیون در درسیم و وان

اپراسیون در درسیم و وان!

در تاریخ 1 ژوئیه ارتش ترک دست به اپراسیون گسترده‌‍ای در مناطق نیسمو وابسته به چاتاک- وان، سوخورپاشا، سرهسین، گوندمودور و روستای عرب زد. این اپراسیونها به شکلی گسترده همچنان ادامه دارد. اطلاع کاملی از انجام این اپراسیون ها به دست ما نرسیده است.
در تاریخ 2 ژوئیه اپراسیون گسترده‌ای از جانب ارتش ترک در مناطق درسیم- ناظمیه و منطقه‌ی دوکوز کایالار آغاز شد و در این اپراسیون درگیری شدیدی مابین نیروهای ما و ارتش ترک صورت گرفت در این درگیری ها یکی از رفقای ما به درجه‌ی رفیع شهادت نایل گشت. در ارتباط با کشته و مجروحان دشمن اطلاع کاملی به دست ما نرسیده است.

 

 

نام سازمانی: بدران مالاتیا نام: شاهین جان نام مادر: خانم نام پدر: هحمد تاریخ تولد: 1975بورسا تریخ مشارکت: 1999

14 ژوئیه, خشم تمامی خلقهای سرکوب شده است

14 ژوئیه, خشم تمامی خلقهای سرکوب شده است!

ارزيابي رفيق مصطفي قره‌سو بمناسبت سالگرد مقاومت 14 ژوئيه

باید سیاست دشمن در زندان دیاربکر را در 14 ژوئیه درک نمود. اگر این سیاستها درک گردند, می‌توان گستره‌ی عملیات 14 ژوئیه را از این بعد مورد بحث قرار داده, ارزیابی نموده و ارزش لازم را به آن داد.
هدف کودتای 12 سپتامبر 1980 سرکوب و نابودی حرکت رهایی ملی کردها بود. می‌خواست تا PKK و حرکت رهایی ملی را در حد توان در بیرون سرکوب نموده و از هم فرو پاشد، دستگیر شدگان را نیز در زندانها نگه داشته و از بین ببرند. بر آن بودند تا زندان را به صورت جایی در بیاورند که مبارزه‌ی رهایی ملی را در آن دفن نموده، شکست داده و آن را به صورت "سمبل شکست" مبارزه‌ی رهایی ملی در آورند. مثالهایی از این دست در تاریخ کردستان فراوان هستند. جنبشهای کردها ـ که جهت رهایی ملی بر پا شده بودند ـ را سرکوب کرده, بازماندگان را به حبس انداخته, قسمتی از آنها را در زندان وادار به تسلیمیت نموده و قسمتی دیگر را نیز اعدام نموده‌اند. انگار تاریخ را وادار کرده‌اند که بگوید "اگر اینچنین شورش نمایید, اینچنین مجازات خواهید شد."
نقشی که برای زندان دیاربکر در نظر گرفته بودند, اینچنین بود. می‌خواستند PKK و جنبش رهایی ملی را در بنیان از صحنه‌ی روزگار محو نمایند. به همین دلیل حمله‌ی بسیار گسترده‌ای بر زندانها انجام دادند. هدف آنها تنها شکنجه‌ی انسانها و به تسلیم واداشتن‌شان نبود بلکه می‌خواستند در زندان دیاربکر جنبش رهایی ملی را نابود نمایند. در نتیجه در زندانها شکنجه, ظلم و فشاری بسیار شدید و بی قاعده روا داشته شد.
دوران قبل از 14 ژوئیه تاریکی جهنم بود.

کودتای 12 سپتامبر به محض برقراری, با قتل عامها و فشاری همه جانبه, خلق ما را تحت ستم قرار داده, دهها هزار تن از آنها را دستگیر نموده و دهها هزار تن را نیز در زندانها حبس نمود. قشری که در مبارزه‌ی رهایی ملی شرکت و در این مورد تلاش قابل توجهی داشتند به زندانها انداخته می‌شدند. از این لحاظ توده‌ای که در زندان دیاربکر بسر می‌بردند، همچون ماکتی از مبارزه‌ی رهایی ملی و طبقات اجتماعی خلق, اقشار مختلفی نظیر کادر, طرفدار و سمپاتیزان (علاقمندان) را در درون خود جای داده بود. حمله به این اقشار به شکل حمله به PKK و مبارزه‌ی رهایی ملی، خود را نشان می‌دهد. باید امروز دوباره این را تکرار نمود. وقتی 14 ژوئیه را بر این اساس ارزیابی می‌کنیم, معنای آن به صورت بهتری درک می‌گردد.
در دورانی که اینهمه به زندانیان زندان دیاربکر حمله‌ور می‌شدند و شکنجه و فشار ایجاد می‌نمودند, در بیرون نیز روستاها را می‌سوزاندند, مدفون می‌کردند و خلق را تحت ظلم و ستم قرار می‌دادند و بدین ترتیب یک ناامیدی را ایجاد نموده و حتی محیطی بی‌باورانه و بن‌بست را ایجاد می‌نمودند. در این سالها زندگی خلق کرد را درست به صورت یک جهنم تاریک درآوردند. مقاومت 14 ژوئیه در چنین دورانی رخ داد.
در این دوران که خلق کرد دچار یک ظلم و ستم عمیق بود, عملیات 14 ژوئیه رخ داد. قبل از 14 ژوئیه نیز مقاومتهایی ایجاد شده بود. مقاومتهایی نظیر جرقه‌ی مقاومت مظلوم دوغان و خودسوزی‌هایی نظیر مشعل آزادی"چهار یاران" بر پا شدند اما اینها نتایج بسیاری مانند 14 ژوئیه به دست نیاورده و آنقدر تاثیر گذار نبودند. باید گفت که نقش این عملیاتها نیز در تاثیرگذاریهای بزرگ 14 ژوئیه وجود داشت. البته در دورانی که خلق را دچار نا امیدی و بیچارگی کرده بودند و در عرصه‌ای که در وحشتناک‌ترین سالها هیچ ابزاری جهت مبارزه نداشتند؛ در حالیکه دشمن هر نوع وسیله‌ی جنگی در اختیار داشت و تماما بر منطقه حاکم بود, مقاومت فرزندان کرد در زندان بسیار با معنا است. معنایش این است: بر پا کنندگان این مقاومت دارای اندیشه‌ی ایدئولوژیک و سیاسی, ایمان و قدرت روحی هستند، در حالیکه غیر از آرزو و ارزش‌‌های روحی خود هیچ چیز نداشتند و در جایی که دشمن بیشترین حاکمیت را داشت، در برابر ظلمت دشمن, روشنایی بزرگی برای همه‌ی خلق شدند. برخورد رهبری در چنین دوران سختی ـ که مبارزان داوطلبانه عملیاتهایی را انجام می‌دادند، به پیروزی رهنمود می‌گشت, التبه که در خارج از زندان و در میان خلقی که از امکانات بیشتری برخوردار بوده, امید, ایمان و عواطف سمپاتی عظیمی را ایجاد نمود. 14 ژوئیه چنان عملیاتی است که می‌توان از این نظر آن را موشکافی کرده و ارزیابی نمود.
14 ژوئیه طرز تفکر انقلابی نوین است
14 ژوئیه در واقع مطرح کردن یک طرز برخورد و‌ طرز تفکر انقلابی نوین و یا وضعیت نوین مبارزه‌ی رهایی ملی کردهاست. این طرز نشان می‌دهد که هیچ سختی و فشاری یارای مانع شدن از قدرت دیدن پیروزی و ایمان به آن در صعب‌ترین شرایط را ندارد. این ملموس شدن PKK و شیوه‌ی رهبری در زندان است. یافتن امید و ایمان برای تبدیل کوچکترین امکانات به پیروزی در بی امکانات‌ترین شرایط است. البته که این حائز اهمیت است. نتایج حاصله از این مورد به طور قطع در بالاترین سطح خواهد بود. اوایل سالهای 1970 دورانی بود که خلق کرد را "با بتون پوشانده" بودند و از حقوق سیاسی خود برخوردار نبود، ناامید بود و به جای مقاومت و پیروزی, تسلیمیت و مزدوری را پیشه كرده بود. همانگونه که PKK در چنین شرایطی ایجاد شده و همچون یک شیوه‌ی هویدا شده‌ی رهبری جای خود را با ایمان و عزمی راسخ باز کرد, مقاومت 14 ژوئیه نیز همچون تقابلی قوی به طرز رهبری PKK در تقابل با سیاست حمله به خلق که بعد از کودتای 12 سپتامبر که یکی از مهمترین دوران تاریخ کردستان و بویژه مهمترین دوران سده‌ی بیستم بود, مطرح شده و خویش را اثبات نمود. ثابت کرده که این طرز بر صحنه‌ی تاریخ ظاهر شده, این طرز , اصلوب و آهنگ در مبارزه‌ی رهایی ملی جای خود را باز کرده است. از این نظر تعالی اراده , ایمان و روحیه را که در سایر شورشهای کردی به صورت نقصی دیده می‌شد، در حرکت تازه آفریده شده‌ی رهایی ملی دیده می‌شود.
یک نکته‌ی مهم در این خصوص وجود دارد؛ آنهم تعالی ارزشهای معنوی که باید در هر جنگی دیده شود. اساسی ‌ترین نکته در پایدار کردن شکست ناپذیری یک جنگ, یک نیرو, حزب, تشکیلات, ارتش, جنگ رهایی بخش ملی, یک دولت, بالا بودن ارزشهای معنوی است.
با توجه به انجام چنین حمله‌ای 14 ژوئیه علی رغم ظلم, فشار و تاریکی دشمن؛ می‌توانیم بگوییم مبارزه‌ی رهایی ملی به سطحی از ارزشهای معنوی رسیده که حتی در نخستین شرایط به خود ایمان و اعتمادی پیدا کرده که هر گونه ظلم, فشار و تسلیمیت را بی تاثیر می‌نماید. این بر بی تاثیر کردن تمامی سیاستهای دشمن در دوران بعدی استمرار رهایی ملی دارای تاثیر بوده است.
بالاترین سطح بیان این مورد در رهبری حزب، تجلی می‌شود. دلیل عدم شکست اراده‌ی رهبری حزب و وارد میدان کردن قدرت خود در هر دورانی, عدم تحلیل رفتگی تعادل ارزشهای معنوی است. شکست ناپذیری ایمان و مقاومت هویدا شده‌ی این ارزشهای انقلابی است. وقتی به شرایط سخت تحقق 14 ژوئیه بنگریم, معنی دیگری از این مقاومت مهم ـ مقاومت و عزم در این سطح از ارزشهای معنوی را ـ می‌توانیم نشان دهیم. ارزشهای معنوی از یک نظر از قدرت ایدئولوژیکی و سیاسی PKK سرچشمه می‌گیرند. این دلیلی می‌شود بر قوی بودن ایمان به PKK و اینکه اگر PKK در جایی اندکی ریشه برویاند, جای بگیرد و فعالیت نماید, دیگر ممکن نیست که او را از آنجا بیرون راند.
حال در چنین سطحی قدرت ایدئولوژیک, معنوی و تشکیلاتی دیده می‌شود. 14 تموز دلیل قاطع این مورد است.
می‌بینیم که در نتیجه‌ی فعالیت شش ـ هفت ساله‌ی PKK یك شكست ناپذیری اینچنین هم در جامعه و هم در فرد ایجاد شده است. 14 ژوئیه چنین معنایی نیز دارد.
14 ژوئیه پل ارتباطی بین خروج از کشور و ورود به آن 14 ژوئیه دستیابی PKK به پیروزی در زندان است. ثابت شد که پیروزی در زندان سبب پیروزی حتمی در خارج می‌شود. از این نظر 14 ژوئیه سبب افزودن ایمان به پیروزی در خارج از زندانها شد. نشان داد که هوای پیروزی در زندان در برابر جمهوری ترکیه, پیروزی در خارج زندان و در جایی که امکانات بیشتری فراهم است, پیروزی حتمی‌تر و واضح‌تر خواهد بود. یعنی 14 ژوئیه تجلی واقعی ریشه‌دار شدن و شکست ناپذیر شدن مبارزه‌ی رهایی ملی شد.
عملیات 14 ژوئیه در دوران بسیار مهمی به تحقق پیوسته است. رژیم ترکیه درآن دوران حرکتهای سیاسی را سرکوب نموده, خلق را تحت خفقان قرار داده، سازمان‌های مخالف را وادار به عقب نشینی نموده و یا شکست داده بود. در چنین محیطی خلق ناامید بوده و از مبارزه گریزان بود. روند پناهندگی به صورت گرایش همه‌گیر در جریان و در حال توسعه بود. برای مشروع کردن آن نیز فعالیت‌هایی وجود داشتند. عملیات 14 ژوئیه چنان عملیاتی است که در چنین محیطی علامت توقف را به این گرایش منفی نشان داده، پناهندگی را محکوم کرده و به همه اثبات نمود که نه تنها در خارج بلکه در داخل زندان نیز امکان جنگ وجود دارد. از این نظر ضربه‌ای است بر پیکر شکستی که می‌خواستند. در درون PKK نفوذ دهند. خلاصه 14 ژوئیه کمکی می‌شود برای PKK تا هر چه زودتر ضرباتی بر گرایشات پناهندگی وارد آورده و کمک معنوی بود برای برداشتن گام‌های انقلابی و یا به معنی بر سر گذاشتن تاج پیروزی حتمی مبارزه‌ی حزب و رهبرمان بر ضد پناهندگی در درون جنگ توسط 14 ژوئیه است. از این نظر 14 ژوئیه مبارزه‌ای بر ضد پناهندگی است. حزب و رهبرمان چنین مبارزه‌ای را بصورت همه جانبه انجام داده است.
وقتی 14 ژوئیه با این مبارزه یکی شد, پناهندگی تماما دچار شکست شد. می‌توان گفت 14 ژوئیه پناهندگی را تماما شکست داد, پاكسازی نمود و اگر هم باقی ماند، دیگر بی‌تاثیر گشت. یکی از معناهای مهم دیگر 14 ژوئیه نیز این است. در محیطی که تمام سازمانها با پناهندگی پاكسازی شده و نابود گشتند, این جنبه از 14 ژوئیه , می‌تواند بخشی از جواب سوال" 14 ژوئیه چیست" باشد.
کودتای 12 سپتامبر در 14 ژوئیه شکست خورد.
14 ژوئیه نام مقاومت حزبی در مرحله‌ی نوین زمان خود است. همچنین 14 ژوئیه بیانگر دوران بین 1980 تا 1984 است و از این نظر پل ارتباط بین عقب نشینی به خارج از کشور و بازگشت دوباره به میهن است. نام ملموس و مطرح شده‌ی مستمر مبارزه‌ی حزبی و رهبری حزبی است. همچنین بیان اثبات شکست ناپذیری حزب و رهبری حزب می‌باشد. اعلان جنگ PKK در مقابل ستمهای 12 سپتامبر جمهوری ترکیه است. این نشان داد که PKK در مقابل کودتا هرگز جنگ را رها نخواهد كرد و می‌تواند تحت هر شرایطی جنگیده و پیروز گردد. از این لحاظ کودتا نه اکنون بلکه در 14 ژوئیه شکست داده شده است.
کودتا وانمود می‌کرد که هر طرف باغ و گلستان است, بر هر طرف حاکمیت تمام عیار دارد و مبارزه‌ی رهایی ملی را سرکوب نموده است. هنگامی که اینچنین احساس امنیت می‌کرد, ضربه خوردن از 14 ژوئیه و شکست ایدئولوژیکی و معنویش, برایش شکست بزرگی محسوب می‌گردید. و 14 ژوئیه تاریخی است که تمامی طبقات جامعه و توده‌های خلق و خلق کرد را که می‌خواهند در برابر کودتا مبارزه نموده, از کودتا راضی نبودند و از آن احساس ناراحتی می‌کردند را جسارت بخشید و خویش را نیز تجهیز نمود.
از این نظر 14 ژوئیه تاریخ دورانی است که بر ضد نا امیدی که محتملا در میان خلق توسعه می‌یافت, در مقابل کودتا مبارزه کرده, کودتا را بی تاثیر نموده, شکست داده و خلق را دوباره به صحنه‌ی جنگ کشانده و جنگ را در نظر گرفت.
مهم ترین ویژگی 14 ژوئیه نیز شیوه‌ی کار PKK اصلوب و رویه‌ی آن بود. یک جواب و مهمترین مثال برای این سوالات است. عضویت درPKK به چه معناست, در هر جا چگونه باید کار کرد, چگونه باید شرایط را ارزیابی نمود؟ به سبب اینکه حتی در سخت‌ترین شرایط شیوه‌ی کار, رویه و اصلوب آن را یافته, بر سر پا مانده است. 14 ژوئیه با عملیاتی که در سخت‌ترین شرایط ایجاد نموده بود, با شیوه, رویه و برخوردی که دشمن را مفلوک می‌نمود, یك نمونه گشت. این شیوه‌ی بخشیدن اعتماد به آینده بود. این از نظر دادن اعتماد به مردم و داشتن اعتمادی عظیم در خود نیز باید مورد ارزیابی قرار گیرد. یعنی مقاومت 14 ژوئیه روزمره نیست, بلکه عملیاتی است که بسیاری از برخوردهای ارتباط با تاریخPKK و آینده‌ی آن را نشان می‌دهد. جوابی برای سیاست نابودی همه جانبه‌ی خلق کرد و دفن کردن وی در مزار است.
هنگامی که دشمن در پی توسعه‌ی اعتراف گری بود و می‌خواست شکست و سوق دادن به سوی خرابی را در زندانها توسعه دهد و هدفش پیروزی در چنین حمله‌ی نابود کننده‌ای بود, 14 ژوئیه همچون ضد حمله‌ای بر ضد آن پیدا شد.
موضع جواب دادن حمله‌ی دشمن با حمله است. این شکلی از روش PKK است. اگر اهمیت حمله‌ی دشمن درک نمی‌گردید, اگر ابعاد حمله‌ی نابودی PKK ، دفن آن در مزار, به تسلیمیت واداشتن همه و سوق به سوی خیانت, همچنین نتایج آن در آینده و ضررهای احتمالی آن برای مبارزه‌ی رهایی ملی درک نمی‌گردید چنین ارزیابی سیاسی همه جانبه صورت نمی‌گرفت. و رهبران مقاومت 14 ژوئیه این مورد را نمی‌دیدند, چنین عملیاتی متحقق نمی‌گشت. از این نظر 14 ژوئیه پی‌گیری دشمن, درک آنها و تعقیب حمله‌یشان و جوابی برای آن است.
بنابراین این شیوه‌ی PKK و رهبری به شکل دور نماندن از دشمن, بی تاثیر کردن تمامی حملات آن, همچنین تحقق سیاست رهبری پیرامون شناخت دشمن و تنظیم شیوه‌ی خود مطابق آن در 14 ژوئیه است. این بسیار مهم, آموزنده و در عین حال اعتماد بخش است. ضد حمله‌ای در مقابل حمله‌ی هدفمند دشمن در راستای نابودی, اعتماد بسیاری به زندانیان بخشیده, آنها را به حزب پایبند کرده و دعوت به مقاومتشان کرد. توسعه‌ی مقاومت به نوعی جواب به حملات دشمن و شیوه‌ی بی تاثیر کردن آنهاست.
14 ژوئیه چنین تاثیری در مقاومت زندان داشت. در خارج از زندان نیز جوابی قوی برای حمله‌ی دشمن در جهت امحا و دفن خلق بود.
این مقاومت جنبه‌ی دیگری نیز دارد؛ كه باید به آن اشاره نمود: متوقف کردن حملات غیر انسانی" باشد و نیست" ملی ـ فرهنگی و دفع حمله به ارزشهای انسانی و اخلاقی که به هنگام ظهورPKK ایجاد شدند، نیز بود. زیرا استعمار ترک به این ارزشها حمله‌ور می‌شد.
14 ژوئیه, خشم تمامی خلقهای سرکوب شده است.
14 ژوئیه معنای جهانی نیز دارد. 14 ژوئیه به نیرومندترین شکل حاکمان و شئونیستهای ترک را تعریف می‌نماید. طبقه‌ی حاکم ترک تنها دشمن کردها نیست، بلکه دشمن چرکس‌ها, لازها, ارمنیها و رومی‌ها هم هست. تا امروز با این روش‌ها بدین خلق‌ها حمله‌ور شده‌اند. امروزه نیز همان سیاست را تماما اجرا می‌کنند. سیاست سرکوب در مقابل تمام خلق‌ها را حال در برابر کردها اجرا می‌نماید. در زندان نیز چنین سیاستی را بر زندانیان اعمال می‌نماید. 14 ژوئیه خشمی است در برابر سیاستی که در مقابل تمامی خلق‌ها، جوامع و زندانیان به آن متوسل می‌شدند. آگاهی از پسروی طبقات حاکم ترک و مقاومت در برابر آن است. مقاومتی در برابر سرکوب و قتل‌عام‌های رومیان، ارمنیان و چرکس‌هاست. درک ماهیت شئونیسم ترک و مقاومت در برابر آن است. نمایندگی کردن انسانیت است. ثابت‌کرد که فرهنگ انسانی و انسانیت شکست نخورده و علی‌رغم وجود شئونیسم ترک بالاخره ارزش‌های فرهنگی و مقاومت بشریت پیروز خواهند گردید.
از این لحاظ تنها مقاومت اعضایPKK . و یا چند نفر نیست، بلکه بیانگر دفاع و پاسداری از ارزش‌های انسانی با تمام وجود از طرف PKK و پیشاهنگان آن است که مهم‌ترین ارزش‌های انسانی را در وجود خویش آفریدند. یعنی اقدام 14 ژوئیه مسجل کرد که نیروهای غیرانسانی هراندازه که وحشت را اجرا نموده و هر اندازه ابزار و وسایل در اختیار داشته باشند، این‌ها نمی‌تواند سبب پیروزی‌شان گردد و بالاخره فرهنگ و ارزش‌های انسانی پیروز میدان خواهند بود. از این نظر خشم تمامی خلق‌هاست.
14 ژوئیه نیرومندترین مثال انترناسیونالیسم است
14 ژوئیه همراه با این مورد، خصوصیتی انترناسیونالیستی نیز دارد. رفیق کمال پیر فرمانده‌ی معنوی این عملیات بود. فرماندهی در شخصیت این رفیق ملموس می‌گردید و مقاومت‌کنندگان در اطراف این رفیق متحد می‌شدند. این بیانگر یکی از خصوصیات اصلی این مقاومت یعنی انترناسیونالیسم است. در این مسئله مقاومت در مقابل دولت ترکیه است که نه تنها علیه خلق کرد موضعی اتخاذ نموده، بلکه بر ضد هر نوع رویداد دمکراتیک است. وقتی خصوصیات ملی رفیق کمال پیر را ارزیابی می‌نماییم، 14 ژوئیه به معنی این است که خصوصیت انترناسیونالیستی این‌چنین دارد، خلق کرد یک خلق غنی است که ریشه در گذشته‌ها داشته و از آن حفاظت می‌نماید. وقتی رفیق کمال پیر در راه آزادی خلق کرد مبارزه می‌نمود با آگاهی از اینکه حفاظت از زیبایی‌ها و عمق فرهنگ خلق کرد و حفاظت از چنین خلقی، یک دین بشری بوده و مخالفت با واداشتن خلق به تسلیمیت و نابود کردن آن ، حفاظت از ارزش‌های انسانی است، اقدام نمود.
بنابراین خصوصیت انترناسیونالیست PKK در عملیات 14 ژوئیه ملموس گشته است. این خصوصیت بسیار مهمی است. در همان دوران ثابت شد که PKK یک حرکت ناسیونالیست کرد و دور از سایر خلق‌ها نیست. از این نظر شهادت رفیق کمال پیر در ایجاد محبت و احترام نسبت به انقلابیون و دمکرات‌ها در میان خلق کرد‌ ـ حال از هر خلقی که باشند ـ خدمت بزرگی ارائه داد. این در عین حال اثبات ملموس مقتضیات انترناسیونالیسم است. این بیانگر خویش در یک عملیات تا زمان آینده است. خلق کرد با آگاهی‌ای که از 14 ژوئیه کسب نمود، خصوصیت انترناسیونالیست پ.ک.ک. را بهتر درک نموده و به عنوان خلقی و تجمع انسانی این‌چنینی ایفای نقش نمود.
تنها مبارزه‌ی رهایی ملی مطرح نبوده و این در شخص یک پیشاهنگ به صورت ملموس دیده نشده است، بلکه همراه با 14 ژوئیه در میان یک خلق گسترش یافته است.
14 ژوئیه خصوصیات و تاثیرات تاریخی دیگری نیز دارد. کودتاگران می‌گفتند: "PKK . فرار کرد، رفت و شما را به حال خود واگذاشت." می‌خواستند این‌چنین فضایی ایجاد کرده و چنین نتیجه‌ای را ببار آورند. حرکت 14 ژوئیه و مقاومت پ.ک.ک. در زندان‌ها، سیاست‌های کودتاگران را تماما بی‌تاثیر نمود. این دلیلی شد بر پاسداری همه‌جانبه‌یPKK از خلق. مقاومت 14 ژوئیه سبب امیدواری خلق به PKK شد. همراه با 14 ژوئیه، خلق و PKK به همدیگر نزدیک شدند.
باید گفت که عملیات 14 ژوئیه، در گسترش مبارزه‌ی ما در کردستان و یکی شدن با خلق نقش مهمی ایفا نموده و بر این اساس مبارزه‌ی ما را از نظر سیاسی در میان خلق گسترش داده است. البته که نه‌تنها در ترکیه بلکه در جهان ایفا نموده است. شهادت رفقایی که در اعتصاب غذا به سر می‌بردند، در خشم تمام میهن‌پاس‌های کرد در برابر فاشیست‌هایی که می‌خواستند زندان را به حالت مزار درآورند، همچنین یکی شدن تمام میهن‌پاسان خشمگین و پاسداری از آن عملیات، درک اهمیت و معنی آن و برداشتن گام مهم دیگری از طرف مبارزه‌ای که به پیشاهنگی PKK ادامه داشت، نقش مهمی ایفا نمود.یعنی بیانگر بیشتر شدن اعتماد خلق به PKK ، وازدیاد اعتماد تا آخرین حد به ایجاد عدم گسست PKK و خلق از همان دوران است.

حقيقت 14 جولاي تجلي مقاومت و عمليات پيروزمندانه نهفته در حقيقت PKK است

یدان ما

14 جولاي 1982

حقيقت 14 جولاي تجلي مقاومت و عمليات پيروزمندانه نهفته در حقيقت PKK است

ظهور PKK در صحنه پرتلاطم سياسي و اجتماعي تركيه و كردستان اواخر دهه هفتاد ميلادي، نقطه‌ عطفي است در تاريخ مبارزات خلقي كه در انتهاي محو همه آثار هويت ملي و تاريخيش قرار داشت و دچار از هم‌پاشيدگي و گسيختگي‌هاي فرهنگي و اجتماعي خود شده بود. پيدايش PKK پاسخ رستاخيز‌گونه‌اي بود به سياست به زنجير كشيدن و به تسليم‌واداشتن و نابودي خلق كرد و عصياني بود عليه جهل و تاريكي و خيانت پيشگان و نوكران ميهن‌فروش.
PKK با مبارزه بي‌نظير پيشاهنگان خود بود كه توانست به سطحي از پيشرفت و انهدام همه ذهنيت‌ها و قالب‌هاي فرسوده و فسيل شده دست‌وپاگير جامعه دست‌يابد و شخصيت كرد نوين و آزاد را خلق كند.
در چنين شرايطي دشمن با احساس خطر از زايش دوباره خلق كرد و تزلزل پايه‌هاي اقتدار خويش در سال 1980 براي سومين بار دست به كودتاي نظامي زد. هدف نيز مشخص بود؛ قتل عام آزادي‌خواهان و ميهن‌دوستان و از ميان برداشتن PKK به هر نحو ممكن. از اين رو دشمن با استفاده از تجارب و آزمون‌هاي چند‌هزار ساله در به تسليم واداشتن و مطيع ساختن كردها درصدد تصفيه و نابودي PKK برآمد. بطوريكه 70% از كادرهاي پيشاهنگ و نيمي از اعضاي مركزي PKK را دستگير و روانه زندان كرد. زندان و در راس آن زندان دياربكر مركزي جهت درهم شكستن اراده و عزم راسخ خلق كرد بود كه در شخصيت انقلابي نخستين پيشاهنگان PKK تجلي يافته بود. به تسليم واداشتن اين انقلابيون در چنين مقطعي به معناي قطع اميد خلق در تداوم مبارزه آزادي كردستان و تحميل بردگي و ذلت و درماندگي دوباره بود. در اين راستا رژيم فاشيستي 12 ايلول با ايجاد فضايي بسيار خوفناك و بكارگيري انواع متدهاي روحي و رواني شكنجه، فشار، تهديد و ترور، همه امكانات و عوامل خود را بسيج و به مقابله با پيشرفت‌ جنبش در كردستان و نابودي آن در زندان پرداخت. طرح و برنامه اين رژيم در زندان‌ها بر اين اساس بود؛ وضعيتي كه در كردستان پديد آمده و سطح آگاهي و شعوري كه خلق بدان دست‌يافته خطري براي تماميت ارضي تركيه بوده و لذا بايستي تمامي آثار متاثر آن را از ميان برداشت و سركوب نمود.
بديهي است كه بدون شناخت سياست‌ها و برنامه‌هاي رژيم 12 سپتامبر نخواهيم توانست كه معنا و مفهوم 14 جولاي 1982 را درك نماييم. اسعد اوكتاي شكنجه‌گر معروف زندان دياربكر اذعان مي‌داشت كه در اينجا (زندان دياربكر) حتي يك نفر هم باقي نخواهد ماند، همه ترك خواهند شد.

     

عمق و ژرفاي مقاومت 14 جولاي در اينجا نهفته است. رفقا با علم به اينكه دشمن درصدد سلب اراده و شخصيت آنهاست و در شخصيت آنها "بعنوان نمايندگان راستين خلق " خواهان محو همه آثار و ارزش‌هاي مبارزه ملي‌ ـ دموكراتيك است، با ايفاي رسالت تاريخي و ملي خويش به مقاومت در برابر اعمال وحشيانه زندان‌ها برآمدند. مقاومت حماسه‌سازان PKK كه در تاريخ كردستان بي‌نظير و داراي جايگاه ارزشمندي در تاريخ مبارزات اين خلق مي‌باشد با شعار "برخودان ژيانه" رفيق مظلوم دوغان در نوروز 1982 شروع، با رفيق فرهاد كورتاي، محمد زنگي، اشرف ايناك، و نجمي اونرم در 18 مي اوج و با اعتصاب غذاي رفقا كمال‌پير، محمد خيري دورموش، عاكف يلماز و علي‌چيچك در 14 جولاي همان سال به پيروزي انجاميد. به عبارت ديگر حيات و پشتكار و خط‌مشي آپوئيسم در نخستين آزمون بسيار سخت شخصيت انقلابي آپوئيسم در 14 جولاي به موفقيت رسيد.
اين رفقا با اعتصاب غذاي خود كه نزديك به 70 روز طول كشيد نمونه‌اي از جسارت، تعهد، پشتكار، عزم و اراده را به نمايش گذاشتند و راه‌ مبارزه PKK و نيروي مبارزه خلق كرد را به جهانيان نشان دادند. چنانكه در 45 مين روز اعتصاب رفقا چشم‌هاي رفيق كمال كور شد و دكتر در حين معاينه وي به او گوشزد مي‌كند كه حال اگر دست از اعتصاب برداري امكان معالجه وجود دارد؛ رفيق كمال نيز در جواب مي‌گويد: " چيزي كه براي من حائز اهميت است فكر و اراده ماست. شما چشم‌هاي كمال را ميخواهيد،‌ فقط بدون فكر و اراده. شما چنين كمالي را مي‌‌خواهيد اما من چنين كمالي را دوست ندارم" بدون شك چنين موضعي بيانگر اينست كه فرد انقلابي چگونه زندگي مي‌كند، داراي چه احساس و عاطفه‌اي بوده و چگونه به هر لحظه معني مي‌بخشد. اينچنين، مقاومت زندان توانست كه از طرفي خيانت اعتراف‌كنندگان امثال دونماز ـ يلدرم را در هم بكوبد و خط‌مشي مقاومت و پايداري مظلوم دوغان را تحكيم بخشد و از طرف ديگر بسياري از مفاهيم غلط ناتواني مبارزه در كردستان را پشت سر بگذارد. 14 جولاي شيوه‌ و فلسفه‌اي از مبارزه مي‌باشد كه در همان اوايل ظهور PKK و پيدايش تفكر آپوئيسم بنا نهاده شد. به عبارت ديگر مي‌توان گفت كه 14 جولاي اين واقعيت را اثبات نمود كه شرايط چه اندازه دشوار نيز باشد اين انقلاب است كه پيروز مي‌شود. رفقاي مذكور با اعتقادي عظيم به PKK و انقلاب كردستان چنين مقاومت بي‌نظيري را به نمايش گذاشتند. چنانكه روزي اسعد اوكتاي پيش رفيق كمال مي‌آيد و به او مي‌گويد كه از اين به‌بعد خود را با افراد ضعيف مشغول نمي‌كنم، بلكه با بزرگتر‌ها مشغول مي‌شوم. رفيق كمال نيز در جواب مي‌گويد: ماهي‌‌هاي بزرگ استخوان‌هاي بزرگي دارند و در گلوي انسان گير مي‌كند". مي‌خواهد به او بگويد كه او فاقد توانايي مي‌باشد كه اراده وي را در هم بشكند و همچنين مي‌خواهد به او بفهماند كه شخصيت‌هاي انقلابي كساني نيستند كه به آساني اعتراف و تسليم شوند. اين موضع و برخورد انقلابي از تمايل و تمناي بسيار قوي نسبت به زيستن و حياتي آزاد و عاري از بردگي و خفت نشأت مي‌گيرد. دستيابي به چنين حيات آزادانه‌اي نيز بدون رنج، شهامت، پشتكار، اميد و ايستادگي و دادن بدل‌هاي بزرگ غير ممكن است.
اين شهيدان با وقوف كامل به واقعيت انقلاب كردستان و دولتي تماما انكارگرا و امحاگرا دست به چنين اعتصاب غذاي تاريخي زدند. با وجود ترفند‌هاي اغواگرانه رژيم در منصرف ساختن اعتصابيون زندان دياربكر ولي اين انقلابيون با پايبندي بسيار قوي به آرمان‌ها و ارزش‌هاي انساني كه در وجود خلق كرد دجار سقوط و انحطاط شده بود و اعتقاد به واژگون ساختن نظام‌هاي فاسد و مستبد متكي بر دروغ و خدعه و اميدوار به ساختن فردا‌هاي بهتر و انساني‌تر، تا آخرين نفس‌هاي حيات نيز بدون هيچ‌گونه تردد و حسابات جداگانه‌‌اي مقاومت و اينگونه نماد مقاومت خلق‌هاي ستمديده و مستضعف جهان و بويژه به رمز شرف خلق كرد تبديل شدند.
اين مقاومت تاريخي نشان داد آنهايي كه خواستار مبارزه هستند بايستي داراي جوانب جسارت و فداكاري و براي خلق و ارزش‌هاي ملي ـ دموكراتيك چنين مبارزه و مقاومتي را سرمشق قرار دهند. چرا كه خارج از اين راه‌ ديگري وجود ندارد. از اينروست كه رهبر آپو مقاومت 14 جولاي 1982 را به " مقاومت‌گران كاوه معاصر " تعبير كرده است.
مقاومت، ريشه حياتي هر جنبشي است. روح كلام اينكه تحقق يك انقلاب در مقابل ظلم و چپاول تنها با اتكا به اين مفهوم بنيادين و همه جانبه‌نمودن محوريت هويتي اين نظام ارزشي ممكن خواهد بود. اگر در ادبيات انقلابيون، ظلم و ستم به‌عنوان واژه‌هايي برخوردار از ماهيتي منفور تعريف مي‌شوند، نقطه مقابل آن مقاومت، زيباترين كلمه در روح و لبّ پاكي و شرافت است. دو كلمه اما دو تاريخ به تمام معنا مغاير هم. ظلم هويت ايدئولوژيكي نظام طبقاتي و موجد جامعه‌اي با ذهنيت و اخلاق طبقاتي، اما مقاومت هويت ايدئولوژيكي جامعه طبيعي و نظام خلق‌ها و خلاق قطب مخالف جامعه فوقاني است. اگر رژيم ظلم و بيداد با نابودي اخلاق سياسي و اجتماعي و توسل به انواع ميل و متد و ابراز منافي پاكي، جهت استثمار روح، هويت، اخلاق، ذهنيت، شخصيت و اميد فرد و جامعه بر ارزش‌ها مي‌تازد، رژيم مقاومت به‌واسطه آميزش اخلاق با سياست و اجتماع و امتزاج ذات و سرشت پاك با روح عمل و كردار در راه تحصيل دوباره روح، هويت، اخلاق، ذهنيت، شخصيت و اميد فرد و جامعه و سوق‌يابي آن به سطح پيشاهنگي مبارزات دموكراتيك خلق‌ها، با اتكا به زيباترين ابزار‌ها مبارزه مي‌نمايد.
در بطن استبداد نظام‌مند و عمق ظلم هزاران ساله رژيم‌هاي خاورميانه و حاكم بر كردستان كه به مثابه خنجري است بر نظام‌ ارزشي و مولفه‌ و مشخصه‌هاي جامعه خلق‌ها معنويت، اخلاق، هويت ايدئولوژيكي و اراده آن‌، در جغرافيايي كه يكبار مجال و عرصه بر نمود هر نوع تفكر، عمل و حقيقت به تنگنا كشيده شده، PKK بازسازي دوباره حيات ارزشمند، اراده‌مند و متعالي با فرماسيون مجدد ذهنيت، شخصيت و هويت جامعه، مقاومت و تاريخ مبارزه عدالت است. PKK نقش و ميسيون بنيادين خويش را در چارچوب فرهنگ‌سازي و نهادينگي مقاومت تعريف نموده و در اين مسير به دستاورد‌ و نتايج ارزشمند و تاريخي دست‌ يافت و با‌ آفريدن شخصيت و كاراكتر عجين گشته با اين فرهنگ و ادبيات، پيوندي ناگسستني مابين هنر و انقلاب ايجاد نمود. مقاومت خدايان مقاومت در برابر بزرگ‌ترين دروغ و تحريف تاريخي و در برابر عمق و كينه بيداد و استثمار، هويت ايدئولوژيكي جنبش خلق كرد را شكل بخشيد كه 14 جولاي (14 جولاي 1982) در رأس و پيشاهنگ اين تاريخ و روح PKK است.
در سرزميني كه زنجير استبداد و استعمار روان، روح و هستي شخصيت را به يوغ كشيده و در ليتراتور و ذهنيت خود غير از اطاعت، بردگي و تسليميت، روزنه‌اي براي نفس‌‌كشيدن باقي نگذاشته است؛ جايي كه رمق ابراز هويت را از فرد و جامعه سلب نموده است، جايي كه حيات و شرف و هستي تنها از سوي نظام ظلم تعريف شده است، 14 جولاي و ايستار علمي مقاومت در آن، باز آفريني روحي است كه شخصيت انقلابي با اعتماد به نفس و شكوه مقاومت به آن رسيده است. 14 جولاي شكوه و ابهت مقاومت است. ايستاري بزرگ است در برابر همه مفاهيم و عملكرد‌هايي كه شخصيت را بي‌ارزش، پوچ و تخريب نموده‌اند. 14 جولاي در تاريخ و فرهنگ مقاومت،‌ نماد مقاومت است.
14 جولاي را همچون تجلي واقعه‌اي تاريخي با آفرينندگانش كه با شخصيت‌ها و مليتان‌هاي پيشاهنگ جنبش آپوئيستي بودند بايستي بهتر بشناسيم. كمال پير، محمد‌ خيري دورموش، عاكف‌ يلماز و مليتان جوان علي‌چيچك. كمال پير شخصيتي كه در ويژگي‌هاي شخصيتي انقلابي نماد PKK بود و خواهد بود، شخصيت انترناسيونال كه مانند يك ارتش بود. محمد خيري دورموش ميليتاني در سطح يك رهبر كه مي‌گويد: پس از شهادت بر روي مزارم بنويسيد كه "مديون خلق كرد است" و اين گفته تجلي حقيقت يك انقلاب است. گفته‌‌ايست كه در تاريخ مقاومت و فرهنگ مقاومت جاودانه گرديده‌ و پيكر غول‌آساي ظلم و جور تحميل شده بر خلق كرد را متلاشي نمود و به گفتمان آزادي‌خواهي و مقاومت‌طلبي اين خلق مبدل گرديد. عاكف‌يلماز، شخصيتي كه اسطوره مقاومت نام گرفت و جاودانه گرديد. علي‌چيچك، شخصيتي جوان، تعريف جوان و ويژگي‌هاي جوان انقلابي، نماد جوان در فرهنگ مقاومت خلق‌ها، علي‌چيچك پايان مفاهيم بردگي ساز و به بندگي كشاندن جوان؛ نمونه عملي جوان نوين. علي‌چيچك سرفصل هويت ايدئولوژيك جوان معاصر و آغاز هويت‌يابي جوانان در باتلاق استبداد خاورميانه و كردستان.
حقيقت 14 جولاي تجلي مقاومت و عمليات پيروزمندانه نهفته در حقيقت PKK است. در بحراني‌ترين شرايط و در حد‌اقل امكانات، رفقاي شهيد، در چندين مرحله به حفظ و دفاع از ارزش‌هاي انقلابي و خلق كرد پرداخته‌اند. در دادگاه‌هاي تركيه و تحت دشوارترين شيوه‌هاي شكنجه، سعي در اثبات حقانيت اين خط‌مشي نمودند، اما واقعيت نظام ظلم وجور تركيه بر تسليميت آنان اصرار ورزيد. اينجاست كه انتخاب عملياتي جاودانه، مهر خود را بر تاريخ كوبيده و در 14 جولاي تصميم رفقا بر اعتصاب بدون مرز يا روزه مرگ همانند آغاز مقاومتي علمي است. شكل و شيوه اين عمليات فدايي نيز به اندازه ماهيت آن قابل بررسي است، چرا كه در نوع خود بي‌نظير بوده و بعنوان عملياتي مدرن با فلسفه و ديدگاهي نوين صورت پذيرفته است. اين عمليات ليتراتور نظام ظلم كه چنين مي‌پندارد كه با مرگ يا با كشتن همه چيز پايان مي‌يابد را متلاشي نموده و به حيات و جاودانگي حيات در فرهنگ مقاومت و تداوم آن معنايي نوين بخشيد. 14 جولاي اثبات عملي اين موضوع است كه در فرهنگ انقلاب و مقاومت حيات جاودانه است و روح 14 جولاي به كالبد خلق كرد، جاني دوباره بخشيده و در همه عرصه‌هاي حياتي و ذهنيتي اين خلق فرهنگ مقاومت و آزادي‌خواهي را گسترش داد. همه دستاورد‌ها و مبارزات خلق كرد با اين عمليات ارتباطي معنوي و مستقيم داشته و خواهند داشت. نگاهي به تاثيرات عملي عمليات 14 جولاي و شخصيت‌هاي جاودان آن بر خلق كرد در همه مراحل مبارزه آزادي‌خواهي‌اش، در كردستان و در تمام عرصه‌هاي سياسي‌ ـ ايدئولوژيك و سازماند‌هي، همچنين در عرصه‌هاي اجتماعي، فرهنگي و بويژه هنري اهميت آن را بوضوح نمايان مي‌سازد. حقيقتا 14 جولاي به عميق‌ترين و دامنه‌‌دارترين عمليات مقاومت‌طلبي خلق كرد به عنوان قطب مخالف نظام اقتدار و به تمامي نقطه مقابل تاريخ ظلم و استبداد جامعه طبقاتي و نظام دسپوتيك متكي بر آن مبدل شده است.
در آستانه سالگرد عمليات جاودانه 14 جولاي بايد گفت كه اين عمليات‌ همچون نظام ارزشي خلق كرد در همه عرصه‌ها‌ي مبارزه تداوم مي‌يابد و امروز هم با همان روح و با همان ماهيت خلق كرد و جنبش آزادي خواهي‌اش در مرحله‌اي حساس قرار گرفته و در مقابل همه دشواري‌هايش به مقاومت مي‌پردازند. مفهوم مقاومت امروز بسيار فراگير گشته و بويژه در شرق كردستان تلاشي عظيم جهت پايبندي و اصرار بر اين خط‌مشي به ميان آمده است.
روح مقاومت‌طلبي و آزادي‌خواهي 14 جولاي امروز در شرق كردستان با پيشاهنگي دلبرين، زاگرس، هيرش، زيلان، ئاگري، شيلان و دلخواز و ده‌ها شهيد فدايي ديگر به فرهنگ خلق‌مان مبدل شده است. اين فرهنگ بايستي همگاني شده و فرد فرد خلق‌مان با روز‌آمد‌نمودن آن در حيات و مبارزه خود آن‌را جاودانه‌تر سازد. آزادي خلق كرد و تحقق ملت دموكراتيك تنها از اين راه ميسر خواهد بود.